Apex – Review

Αν υπάρχει ένα πράγμα που η Charlize Theron ξέρει να κάνει καλά, αυτό είναι να δίνει πόνο. Ως Furiosa στο “Mad Max: Fury Road”, κοντράρισε στα ίσα τον πρωταγωνιστή Tom Hardy, οδηγώντας σε μια άγονη αμμουδιά και εξουδετερώνοντας πολλούς αντιπάλους στη διαδρομή. Στο “Atomic Blonde”, η πράκτορας της MI6, Lorraine, αποδεικνύεται μια τρομερή κατάσκοπος, εξοντώνοντας βάναυσα πράκτορες της KGB σε μια σκηνή μάχης 10 λεπτών με μονοπλάνο, ακόμα και μετά από απανωτά χτυπήματα. Προσθέστε σε αυτά τα franchise των “The Old Guard” και “Fast and Furious”, και η Theron έχει γίνει η επιτομή του δυναμικού γυναικείου χαρακτήρα που δεν πρέπει να προκαλέσεις – μια απόλυτη δύναμη μάχης με καρδιά, που έχει κερδίσει την καθολική αποθέωση του κοινού.

Με το “Apex”, το νέο της θρίλερ επιβίωσης, υιοθετεί μια κάπως πιο ήπια προσέγγιση σε αυτή την ιστορία μιας γυναίκας που παλεύει για τη ζωή της σε ένα παιχνίδι “γάτας με ποντίκι” με φόντο την αυστραλιανή ύπαιθρο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο χαρακτήρας της, η Sasha, είναι μαλακός. Είναι μια γυναίκα που λατρεύει την περιπέτεια και τη φύση, πιέζοντας τον εαυτό της στα όρια σκαρφαλώνοντας σε επικίνδυνα βουνά και κάνοντας καγιάκ σε ορμητικά ποτάμια. Όμως δεν είναι μια άρτια εκπαιδευμένη πολεμίστρια, ούτε διαθέτει αθάνατη δύναμη, γεγονός που κάνει το διακύβευμα πολύ υψηλότερο όταν γίνεται στόχος ενός σαδιστή κυνηγού.

Γνωρίζουμε τη Sasha στα τρία τέταρτα της διαδρομής προς την κορυφή του Troll Wall της Νορβηγίας, της ψηλότερης κάθετης επιφάνειας βράχου στην Ευρώπη, μαζί με τον σύζυγό της, Tommy (Eric Bana). Το ζευγάρι έχει μια άνετη χημεία, προσφέροντας το είδος των πειραγμάτων ενός ζευγαριού που κάνει περιπέτειες μαζί για χρόνια. Ο Tommy αισθάνεται λιγότερο αισιόδοξος για την κατάκτηση της κορυφής· ο καιρός χαλάει, η Sasha βιάζεται να ανέβει και εκείνος στερείται αυτοπεποίθησης. Αν έχετε δει το “Vertical Limit” ή το “Cliffhanger”, μπορείτε να μαντέψετε τι συμβαίνει στη συνέχεια – μια σκηνή που κόβει την ανάσα και είναι ταυτόχρονα καταστροφική, όπου ο σκηνοθέτης Baltasar Kormákur αξιοποιεί αποτελεσματικά το καθηλωτικό στυλ κινηματογράφησης που τελειοποίησε στο “Everest” του 2015. Είναι κρίμα που η ταινία πηγαίνει απευθείας στο Netflix αντί για τη μεγάλη οθόνη, όπου η σύγκρουση των άκρων της φύσης με την ευθραυστότητα της ανθρωπότητας θα μπορούσε να βιωθεί με πλήρη ισχύ. Αυτή είναι η κυριαρχία του streaming, υποθέτω.

Στη συνέχεια συναντάμε τη Sasha στην Αυστραλία. Η Theron υιοθετεί ένα στωικό, συγκρατημένο ύφος, αποτυπώνοντας τη θλίψη του να χάνεις όχι μόνο κάποιον που αγαπάς, αλλά και ένα κομμάτι του εαυτού σου. Κατευθύνεται στο (φανταστικό) Εθνικό Πάρκο Wandarra για να βρει παρηγοριά σε μια διαδρομή σε ορμητικό ποτάμι, αλλά προειδοποιείται από έναν δασοφύλακα ότι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί εκεί έξω. Ο σεναριογράφος Jeremy Robbins δεν χάνει χρόνο και φυτεύει σπόρους κακοπροαίρετων προμηνυμάτων με έναν πίνακα γεμάτο φυλλάδια αγνοουμένων και μερικούς γλοιώδεις ντόπιους που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή της Sasha. Ωστόσο, ακόμα και μετά από μια έντονα άβολη σκηνή στην κατασκήνωση, όπου ο κίνδυνος του να είσαι μια μόνη γυναίκα αποκλεισμένη από περίεργους άνδρες γίνεται έντονα αισθητός, δεν είναι αυτοί για τους οποίους η Sasha έπρεπε πραγματικά να ανησυχεί.

Δεν βλέπουμε συχνά τον Taron Egerton σε ρόλο ανταγωνιστή· η τελευταία φορά ήταν στη βιογραφική ταινία “Legend” του 2015. Εδώ, ως ο Αυστραλός της υπαίθρου, Ben, ταλαντεύεται μεταξύ γλυκύτητας και αγριότητας με ένα ανησυχητικό αποτέλεσμα. Δεν αργείς να καταλάβεις τα απώτερα κίνητρά του. Ο Robbins μας δίνει στοιχεία νωρίς, και εκείνος είναι λίγο πιο φιλικός απ’ όσο θα έπρεπε στη Sasha· επίσης, η ιστορία του για το πώς “έγινε ένα με τη φύση” είναι κάπως αδύναμη. Παρόλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που εκείνη καταλαβαίνει ότι την παρέσυρε σε μια απομονωμένη διαδρομή του ποταμού για να την κυνηγήσει μέχρι θανάτου, η πλοκή πατάει γκάζι σε μια συναρπαστική και καθηλωτική καταδίωξη σε στεριά και νερό.

Το stuntwork είναι άψογο, με την Theron, η οποία έκανε σημαντικό μέρος των σκηνών δράσης η ίδια, να βουτάει με τα μούτρα σε κάθε σεκάνς. Κάνει καγιάκ μέσα από ορμητικά ρεύματα, μερικές φορές πέφτοντας στο τρεχούμενο νερό ενώ είναι δεμένη με χειροπέδες, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εχθρό της. Σκαρφαλώνει σε βράχους και τρέχει μέσα στο πυκνό δάσος καθώς ο Ben στήνει παγίδες και τη σημαδεύει με τη βαλλίστρα του. Είναι εξουθενωτικό να βλέπεις τη Sasha και τον Ben να έρχονται αντιμέτωποι, αλλά αναζωογονητικά πιστευτό να κατανοείς τα ένστικτα επιβίωσής της. Σίγουρα, είναι μια γεννημένη αθλήτρια, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν ψυχωτικό άνθρωπο του δάσους σε άγνωστο έδαφος. Η ωμή δύναμη δεν θα σώσει τη Sasha – το μυαλό της θα το κάνει – οπότε είναι ακόμα πιο ικανοποιητικό να βλέπεις μια γυναίκα που σκέφτεται γρήγορα να επιβιώνει από έναν διαταραγμένο θηρευτή, χρησιμοποιώντας αυτό το “μυ” αντί για τους άλλους.

Ο διευθυντής φωτογραφίας Lawrence Sher κάνει θαυμάσια δουλειά, αποτυπώνοντας απρόσκοπτα την επιβλητική ομορφιά και τον στοιχειώδη κίνδυνο της περιοχής των Blue Mountains, όπου έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα. Ακόμη και στις πιο ήσυχες στιγμές αναστοχασμού, από τη σκιώδη μπλε νύχτα μέχρι μια σκοτεινή σπηλιά και τους ροζ ουρανούς, το “Apex” αιχμαλωτίζει το ταραγμένο συναισθηματικό ταξίδι της ηρωίδας του και τις διαταραγμένες τάσεις του κακού του. Είναι μια άγρια διαδρομή, με τη Theron να εδραιώνεται για άλλη μια φορά ως μία από τις πιο ευέλικτες σταρ δράσης του κινηματογράφου.