Αν κάποιος κοιτάξει επιφανειακά τα αποτελέσματα των φετινών Χρυσών Σφαιρών, η εικόνα μοιάζει απόλυτα τακτοποιημένη, με τις αναμενόμενες σειρές να φεύγουν με τα βραβεία τους και το τηλεοπτικό τοπίο να επιβεβαιώνει τις προβλέψεις. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα κανονικότητας ξεχωρίζει μια απουσία που πονά περισσότερο από τις υπόλοιπες, αφού το Severance, μια σειρά που είχε παρουσιαστεί ως ένα από τα πιο φιλόδοξα στοιχήματα της σύγχρονης τηλεόρασης, έφυγε χωρίς καμία διάκριση.
Το Severance μπήκε στη φετινή κούρσα των Χρυσών Σφαιρών με ισχυρές υποψηφιότητες και την εικόνα μιας σειράς που είχε αγαπηθεί τόσο από κοινό όσο και από κριτικούς, γεγονός που έκανε την πλήρη απουσία του από τις βραβεύσεις ακόμη πιο ηχηρή. Η δεύτερη σεζόν του είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες μετά το εντυπωσιακό και υποσχόμενο ξεκίνημα της πρώτης, η οποία είχε καταφέρει να μιλήσει με απλό αλλά αιχμηρό τρόπο για την εργασία, την αποξένωση και τη σύγχρονη εταιρική πραγματικότητα.
Η συνέχεια, ωστόσο, δεν κατάφερε να κρατήσει τον ίδιο ρυθμό, καθώς η αφήγηση έγινε πιο αργή και η σειρά έδειξε να επενδύει περισσότερο στην εικόνα και στη σκηνοθετική επίδειξη παρά στην ουσιαστική εξέλιξη της ιστορίας.
Η σειρά εξακολουθεί να διαθέτει όλα τα βασικά εφόδια για μελλοντική βράβευση, όπως ξεκάθαρη ταυτότητα, ισχυρό concept και κύρος στη βιομηχανία, όμως για να επιστρέψει πραγματικά στο προσκήνιο των βραβείων θα χρειαστεί μια ουσιαστική δημιουργική επαναφορά. Αν, αντίθετα, συνεχίσει να επενδύει κυρίως στο ύφος και στην ατμόσφαιρα χωρίς ουσιαστική εξέλιξη, τότε η φετινή απουσία από τις βραβεύσεις πιθανότατα θα αποδειχθεί σημείο καμπής, όχι ως ατυχία αλλά ως ένδειξη ότι η σειρά έχασε το momentum που απαιτείται για να παραμείνει ανταγωνιστική στο επίπεδο των μεγάλων τηλεοπτικών διακρίσεων.
