Προς το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, ένας αρχαίος λύκος γλέντησε με έναν νεαρό μάλλινο ρινόκερο (Coelodonta antiquitatis). Όταν ο λύκος πέθανε, κατέληξε θαμμένος στον μόνιμο παγετό της Σιβηρίας για περίπου 14.000 χρόνια μέχρι που αποκαλύφθηκε από παλαιοντολόγους το 2015. Ευτυχώς για τους επιστήμονες, κάποιο μάλλινο ιστό ρινόκερου παρέμεινε μέσα στο στομάχι του λύκου. Τώρα, αυτοί οι γενετικοί ντετέκτιβ ανέλυσαν το γονιδίωμα του μάλλινου ρινόκερου και διαπίστωσαν ότι το είδος πιθανότατα εξαφανίστηκε λόγω της ταχείας κατάρρευσης του πληθυσμού και όχι μιας αργής μείωσης καθώς το κλίμα της Γης θερμάνθηκε. Τα ευρήματα αναφέρονται αναλυτικά σε μελέτη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Βιολογία και Εξέλιξη Γονιδιώματος.
«Ο προσδιορισμός της αλληλουχίας ολόκληρου του γονιδιώματος ενός ζώου της Εποχής των Παγετώνων που βρέθηκε στο στομάχι ενός άλλου ζώου δεν έχει γίνει ποτέ πριν». Camilo Chacón-Duqueσυν-συγγραφέας της μελέτης και παλαιογονιδιωματικός στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης στη Σουηδία, είπε σε δήλωση. «Η ανάκτηση γονιδιωμάτων από άτομα που ζούσαν ακριβώς πριν από την εξαφάνιση είναι πρόκληση, αλλά μπορεί να δώσει σημαντικές ενδείξεις για το τι προκάλεσε την εξαφάνιση του είδους, κάτι που μπορεί επίσης να είναι σημαντικό για τη διατήρηση των απειλούμενων ειδών σήμερα», είπε.
Παγωμένο στο χρόνο
Ο μάλλινος ρινόκερος έζησε από 5,3 εκατομμύρια έως περίπου 8.700 χρόνια στη σημερινή Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και την Ασία. Τα μεγάλα θηλαστικά είχαν δύο μεγάλα κέρατα προς το μπροστινό μέρος του κρανίου και ένα παχύ τρίχωμα. Οι ζωγράφοι της Λίθινης Εποχής συχνά περιλάμβαναν τον μάλλινο ρινόκερο στα έργα τους, συμπεριλαμβανομένου του σπηλαιογραφίες στο Chauvet–Pont d’Arc της Γαλλίας χρονολογείται πριν από περίπου 30.000 χρόνια.
Το μάλλινο DNA του ρινόκερου που βρέθηκε μέσα στον λύκο της εποχής των παγετώνων ήταν ανακαλύφθηκε στον μόνιμο παγετό κοντά στο χωριό Tumat στη Σιβηρία. Όταν οι επιστήμονες πραγματοποίησαν αυτοψία στον αρχαίο λύκο, εντόπισαν ένα μικρό θραύσμα διατηρημένου μάλλινου ιστού ρινόκερου μέσα στο στομάχι του. Η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα έδειξε ότι ο ιστός ήταν περίπου 14.400 ετών, καθιστώντας τον ένα από τα νεότερα δείγματα μάλλινου ρινόκερου που ανακαλύφθηκαν ποτέ.
Δεδομένου ότι το γενετικό υλικό υποβαθμίζεται με την πάροδο του χρόνου, η χαρτογράφηση του γονιδιώματος ζώων όπως αυτά που πέθαναν πριν από χιλιάδες χρόνια είναι απίστευτα δύσκολη. Το DNA του ίδιου του λύκου περιπλέκει επίσης περαιτέρω τις αναλύσεις.
«Ήταν πραγματικά συναρπαστικό, αλλά και πολύ προκλητικό, να εξαχθεί ένα πλήρες γονιδίωμα από ένα τόσο ασυνήθιστο δείγμα», πρόσθεσε. Sólveig Guðjónsdóttirσυν-επικεφαλής της μελέτης, η οποία πραγματοποίησε την εργασία ως μέρος της μεταπτυχιακής της διατριβής στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.
Σύγκριση γονιδιωμάτων
Για να κατανοήσουν πώς άλλαξαν η ποικιλομορφία του γονιδιώματος, τα επίπεδα ενδογαμίας και οι επιβλαβείς μεταλλάξεις κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων, η ομάδα στη συνέχεια συνέκρινε το γονιδίωμα του ρινόκερου Tumat με δύο άλλα γονιδιώματα υψηλής ποιότητας από παλαιότερα δείγματα. Και τα δύο αυτά δείγματα ήταν παλαιότερα και χρονολογούνται πριν από περίπου 18.000 και 49.000 χρόνια.
Δεν βρήκαν σημάδια γενετικής φθοράς λόγω έλλειψης κατάλληλων συντρόφων καθώς οι μάλλινοι ρινόκεροι πλησίαζαν την εξαφάνισή τους. Αυτό δείχνει ότι το είδος στο σύνολό του πιθανότατα διατηρούσε έναν σταθερό και σχετικά μεγάλο πληθυσμό μέχρι λίγο πριν από αυτό εξαφανίστηκε πριν από περίπου 8.700 χρόνια.
«Οι αναλύσεις μας έδειξαν ένα εκπληκτικά σταθερό γενετικό μοτίβο χωρίς αλλαγή στα επίπεδα αναπαραγωγής κατά δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν από την εξαφάνιση των μάλλινων ρινόκερων», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης και παλαιογονιδιωματικός. Edana Κύριε.
Επιπλέον, δεν υπήρχαν ενδείξεις μακροπρόθεσμης σταδιακής μείωσης του πληθυσμού εντός του γονιδιώματος. Η εξαφάνιση φαίνεται να συνέβη σχετικά γρήγορα, πιθανότατα λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο τέλος της εποχής των παγετώνων.
«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι μάλλινοι ρινόκεροι είχαν βιώσιμο πληθυσμό για 15.000 χρόνια μετά την άφιξη των πρώτων ανθρώπων στη βορειοανατολική Σιβηρία, γεγονός που υποδηλώνει ότι η υπερθέρμανση του κλίματος και όχι το ανθρώπινο κυνήγι προκάλεσε την εξαφάνιση», κατέληξε ο συν-συγγραφέας της μελέτης και εξελικτικός γονιδιωματικός. Αγαπήστε τον Dalén.
2025 PopSci Outdoor Gift Guide
VIA: popsci.com
