Μια νέα επιστημονική έρευνα ρίχνει φως σε έναν λιγότερο γνωστό παράγοντα που ίσως εξηγεί γιατί οι Πολυνήσιοι πραγματοποίησαν τα μεγάλα θαλάσσια ταξίδια τους πριν από περίπου 1.000 χρόνια. Σύμφωνα με τα ευρήματα, εκείνη την περίοδο σημειώθηκε μια σημαντική μεταβολή στο κλίμα του Νοτίου Ειρηνικού, η οποία άλλαξε τα μοτίβα των βροχοπτώσεων σε ολόκληρη την περιοχή.
Τα δυτικά νησιά της Πολυνησίας, όπως η Σαμόα και η Τόνγκα, έγιναν σταδιακά πιο ξηρά, με αποτέλεσμα τη μείωση του διαθέσιμου γλυκού νερού και την αύξηση της πίεσης στις τοπικές κοινότητες. Αντίθετα, τα ανατολικότερα νησιά, ανάμεσά τους και η Ταϊτή, άρχισαν να δέχονται περισσότερες βροχές, προσφέροντας πιο σταθερές συνθήκες για καλλιέργεια και επιβίωση.
Οι επιστήμονες κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα μελετώντας οργανικά ίχνη φυτών που έχουν διατηρηθεί σε φυσικά στρώματα εδάφους και ιζημάτων, τα οποία λειτουργούν σαν αρχεία παλαιότερων κλιματικών συνθηκών. Τα δεδομένα δείχνουν ότι μια μεγάλης κλίμακας ζώνη βροχοπτώσεων στον Νότιο Ειρηνικό μετατοπίστηκε ανατολικότερα για αρκετούς αιώνες.
Η έρευνα υποστηρίζει ότι αυτή η κλιματική μεταβολή λειτούργησε ταυτόχρονα ως παράγοντας πίεσης και ως κίνητρο, καθώς η σταδιακή έλλειψη γλυκού νερού στα δυτικά νησιά της Πολυνησίας δυσκόλευε την επιβίωση και την καλλιέργεια και οδήγησε τους Πολυνήσιους στην αναζήτηση νέων τόπων, την ίδια στιγμή που η αυξημένη βροχόπτωση στα ανατολικά νησιά τα καθιστούσε πιο ελκυστικούς προορισμούς για μόνιμη εγκατάσταση.
