Μία από τις πιο ακριβείς ταινίες για τους χάκερ είναι αυτή η δεκαετία του ’90 Robert Redford Gem

Η δεκαετία του ’90 ήταν μια ιδιαίτερη εποχή, με πολλά θέματα για το hacking. Το Διαδίκτυο ήταν ακόμα νέο και δεν είχε ακόμη εξαγοραστεί από εταιρείες. Η πληροφορική είχε ακόμα ένα θετικό μυστήριο γύρω της ως κάτι φρέσκο ​​στη σκηνή, η παιδική χαρά των supernerds που θα μπορούσαν εύκολα να μετατραπούν σε συναρπαστικές κινηματογραφικές πλοκές. Αυτό γέννησε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή, όλες βουτώντας στον αινιγματικό κόσμο του hacking. Ενώ το 1995 Χάκερ είναι μια από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες με θέμα το hacking της εποχής της, παρά την καμπάνια, μη ρεαλιστική απεικόνιση της, υπάρχει μια άλλη ταινία hacking της δεκαετίας του ’90 για την οποία μπορεί να μην έχετε ακούσει και η οποία τα κατάφερε τρία χρόνια νωρίτερα χωρίς όλη την ανοησία. Λέγεται “Πάνινα παπούτσια.”

Όχι μόνο κάνει “Πάνινα παπούτσια“ εξερευνήστε την πιο ρεαλιστική πλευρά του hacking μέσω της κοινωνικής μηχανικής, αλλά είναι μια ταινία που ήταν τόσο ακριβής που προέβλεψε ακόμη και τις δυνατότητες διάρρηξης κωδικών των κβαντικών υπολογιστών προτού εφευρεθούν. Επίσης, δεν βλάπτει το γεγονός ότι υπάρχει ένα απίστευτο καστ που υποστηρίζει την αρκετά ρεαλιστική γραφή της ταινίας (από το σεναριακό δίδυμο πίσω από το «WarGames», μια από τις πρώτες ταινίες που περιλάμβαναν hacking), συμπεριλαμβανομένων των Robert Redford, Dan Aykroyd, Sidney Poitier, River Phoenix και Ben Kingsley, που έφτιαξαν μια σειρά από αστέρια. Το καλύτερο από όλα, Πάνινα παπούτσια δεν υποφέρει γι’ αυτό, σε αντίθεση με πολλές ταινίες με γεμάτο καστ. Κάθε ηθοποιός προσφέρει μια ποιοτική, πιστευτή ερμηνεία, προσδίδοντας αξιοπιστία στα υπόβαθρα του χακαρίσματος της ταινίας.

Βασικά, Πάνινα παπούτσια είναι μια φασαρία που πρέπει να παρακολουθήσει όποιος αγαπά τις ταινίες χάκερ, μια διασκεδαστική κωμωδία θρίλερ που χρησιμοποιεί τις φυσικές και κοινωνικές πλευρές του hacking ως όχημα για να προχωρήσει την ιστορία της κατασκοπείας σε ένα συναρπαστικό τέλος. Με άλλα λόγια, είναι εξίσου πιστευτό σήμερα όπως ήταν όταν κυκλοφόρησε.

Όπως όλες οι ταινίες, το “Sneakers” έχει την ελευθερία να απεικονίσει το hacking με εύπεπτους όρους, όπως η στιγμιαία αποκρυπτογράφηση που απεικονίζεται μέσω μιας ανόητης ακολουθίας αποκωδικοποίησης και η εισαγωγή ενός κυριολεκτικού μαύρου κουτιού ως MacGuffin της ταινίας. Υπάρχουν λοιπόν σίγουρα γνωστά beat που δεν ξεφεύγουν πολύ από μια τυπική ταινία, αλλά στο τέλος της ημέρας, “Πάνινα παπούτσια” είναι μια ταινία που είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών της, χάρη στην ακρίβειά της.

Ειδικότερα, η ταινία κάνει μεγάλη χρήση της κοινωνικής μηχανικής, σε συνδυασμό με τεχνικές επιθέσεις, όπως το χτύπημα των γραμμών ασφαλείας, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να απεικονίζει κλασικό phreaking για να αποφύγει τον εντοπισμό. Ουσιαστικά, το καστ αποτελείται από μια ομάδα με λευκά καπέλα χάκερ και εμπειρογνώμονες ασφαλείας χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να βοηθήσουν στην προστασία των επιχειρήσεων δοκιμάζοντας αδυναμίες, έως ότου βρεθούν εμπλεκόμενοι σε μια διεθνή συνωμοσία για να κλέψουν ένα κουτί διάρρηξης κωδικών, ωθώντας τους να χρησιμοποιήσουν μερικά κόλπα μαύρου καπέλου, τα οποία τείνουν να εστιάζουν στην πιο πιστευτή φυσική πλευρά του hacking.

Φυσικά, η ομάδα ονειρεύεται ένα περίπλοκο σχέδιο που θα ωθήσει τις ικανότητές της στα άκρα, ενώ ο πρωταγωνιστής Μάρτιν (Ρέντφορντ) αποσπάται η προσοχή του ταχυδακτυλουργώντας το μυστικό παρελθόν του, μια χαμένη αγάπη και την καριέρα του. Τα σοβαρά θέματα ανακατεύονται πολύ, αλλά είναι επίσης μια κωμωδία, και παραδόξως, τόσο ο Πουατιέ όσο και ο Φοίνιξ απέδειξαν ότι είχαν το χρόνο να έρθουν σε επαφή με τον θρύλο της κωμωδίας Dan Aykroyd. Προσθέτοντας λιτότητα σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση, βοηθά στην εξισορρόπηση της διαρκώς αυξανόμενης έντασης της ταινίας. Απλώς δεν υπάρχει λίπος Πάνινα παπούτσια; είναι ένα στολίδι μιας ιστορίας που προσφέρει μια πιστευτή, αυστηρά γραμμένη πλοκή hacking, ακόμη και με τα σημερινά πρότυπα.