Το Mouse: P.I. for Hire είναι ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να ξεπηδήσει μόνο από την indie σκηνή. Φέρνοντας στο μυαλό μας περιπτώσεις όπως του δημοφιλούς Cuphead, η πολωνική Fumi Games αξιοποιεί το “rubber hose” animation των καρτούν που κυκλοφόρησαν σχεδόν 100 χρόνια πίσω για να παραδώσει ένα πραγματικά μοναδικό αποτέλεσμα. Προσθέτοντας δε και στην εξίσωση το υπέροχο ύφος των noir ταινιών της ίδιας εποχής, το τελικό μείγμα τραβάει αναμενόμενα όλα τα βλέμματα επάνω του. Έχει όμως το παιχνίδι να προσφέρει κάτι παραπάνω από την απόλυτη ικανοποίηση των αισθητικών μας κριτηρίων;
Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Jack Pepper, ενός ιδιωτικού ερευνητή που κατοικεί στο Mouseberg. Η πόλη φαίνεται να βρίσκεται βουτηγμένη στην παρανομία, με τους μαφιόζους να κινούν τα νήματα και την αστυνομία να μην προσπαθεί καν να περιορίσει την εγκληματικότητα. Εκεί, ο ποντικός μας θα αναλάβει μία υπόθεση εξαφανισμένων προσώπων και σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα γιγαντιαίο μυστήριο με πάμπολλες προεκτάσεις. Καθώς η υπόθεση θα αρχίσει να ξετυλίγεται, θα δούμε πως οι developers έχουν μεταφέρει με απίστευτη αρτιότητα όλα τα -καλοδεχούμενα- κλισέ των ταινιών νουάρ. Θα συναντήσουμε τη ρεπόρτερ που χώνει τη μύτη της παντού, την κλασσική femme fatale, τον διεφθαρμένο αστυνομικό, τον ιδιοκτήτη του τοπικού μπαρ, σχεδόν όλα όσα έχουμε αγαπήσει από αυτό το υπέροχο κινηματογραφικό genre.
Παρότι ο κεντρικός άξονας της αφήγησης αφορά αυτά τα εξαφανισμένα άτομα, το παιχνίδι θα πετάξει ένα σκασμό άλλες ιστορίες στο δρόμο μας. Άλλες θα αφορούν το παρελθόν του ήρωα μας, ενώ άλλες θα μας φέρουν αντιμέτωπους με τρομερές εκπλήξεις και σκηνικά που σίγουρα δεν περιμένουμε να δούμε σε μία τέτοια ιστορία. Γενικώς, το σενάριο έχει ενδιαφέρον και εξελίσσεται με απαράμιλλο ύφος και στυλ, ακόμη κι αν απουσιάζουν τα παραδοσιακά cutscenes, με στατικές εικόνες που παραπέμπουν σε visual novel, να παίρνουν τη θέση τους. Υπέροχες είναι και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων, με άπλετο χιούμορ στα όρια μία screwball κωμωδίας, εξαιρετικά ευφυείς διαλόγους και ένα voice-acting για σεμινάριο, με τον Troy Baker να καταθέτει και πάλι τα διαπιστευτήριά του στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Παρά όλες τις ιδιαιτερότητές του, το Mouse: P.I. for Hire παραμένει, στον πυρήνα του, ένα παραδοσιακό boomer shooter. Αυτό σημαίνει πως κατά κύριο λόγο θα βρεθείτε σε καταιγιστικές μάχες με ορδές δεκάδων εχθρών, με τα shotguns να διαδέχονται τα revolvers και τα machine guns να συνδυάζονται με όπλα που πετάνε κόλλα(!) και παγώνουν τους εχθρούς. Το σύστημα μάχης είναι καλοστημένο και παρότι τα όπλα δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αίσθηση (οι λειτουργίες του DualSense δυστυχώς μένουν ανεκμετάλλευτες), η βασική λούπα gameplay παραμένει διασκεδαστική…έως ότου δεν είναι. Βλέπετε, το παιχνίδι…ξεχνάει να τελειώσει και αγγίζει σε διάρκεια τις 12 ώρες, μόνο για τη βασική ιστορία, αφού υπάρχουν και side quests, εάν θέλετε να ασχοληθείτε. Δυστυχώς, τα καύσιμα έχουν τελειώσει αρκετά νωρίτερα και περίπου από τις 6 ώρες και τα μισά του παιχνιδιού, κάνει μπαμ πως δεν υπάρχουν αρκετοί μηχανισμοί για να στηρίξουν μία τέτοια διάρκεια. Καταλήξαμε να παίζουμε τα τελευταία επίπεδα σχεδόν σαν να κάνουμε αγγαρεία και αυτό δεν τιμά τις τόσες ωραίες στιγμές που βιώσαμε πρωτύτερα.
Για να μην αδικούμε τον τίτλο, υπάρχουν αρκετές στιγμές που κάνει ό,τι μπορεί για να ανακινήσει κάπως τη συνταγή και μας φέρνει μπροστά σε εκπλήξεις, που αν μη τι άλλο αναθερμαίνουν το ενδιαφέρον μας, ακόμη κι αν αυτό δεν στέκεται πάντα αρκετό. Παραδείγματος χάριν, τέτοιες εκπλήξεις συνιστούν τα bosses που θα χρειαστεί να εξολοθρεύσουμε. Πέραν του ότι όλα τα bosses φέρουν χαρακτηριστικά προσωπικά γνωρίσματα, το setting και οι συνθήκες κάθε τέτοιας αναμέτρησης διαφέρουν αρκετά, ενώ κάποια από τα “αφεντικά” ανεβάζουν και την πρόκληση, κάτι που γενικώς δεν ισχύει για την ολότητα του παιχνιδιού, που παραμένει εύκολο καθ’ όλη τη διάρκεια του. Α, θα χρειαστεί να επιδοθείτε και σε platforming, το οποίο ομολογουμένως δεν είναι ιδιαίτερα καλό και προσωπικά κουράστηκα πολύ στα επίπεδα που το θέτουν στο επίκεντρο.
Αυτό που πραγματικά θεωρώ μεγάλη χαμένη ευκαιρία και πιθανότατα θα έλυνε και το ζήτημα της επαναληψιμότητας, αλλάζοντας επαρκώς τη ροή, είναι η μη αξιοποίηση της ιδιότητας του Jack ως ιδιωτικός ερευνητής. Τα στοιχεία που συλλέγετε στις διάφορες πίστες του παιχνιδιού αναρτώνται στον πίνακα του γραφείου του Jack, στο κεντρικό hub του τίτλου, στο οποίο και επιστρέφετε μετά από κάθε αποστολή. Εκεί, μόνα τους συνδυάζονται και δίνουν συνέχεια στην εκάστοτε υπόθεση, με τον Jack να παραμένει εντελώς παθητικός στην όλη διαδικασία. Πιστεύω πως η ύπαρξη κάποιων πιο “ντετεκτιβίστικων” μηχανισμών, όπως ίσως συμβαίνει στα σύγχρονα παιχνίδια του Sherlock Holmes, θα εμπλούτιζαν ιδιαίτερα την εμπειρία και θα έδιναν μία επιπλέον σημαντική στρώση στη λούπα του gameplay. Θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να λύνουμε μόνοι μας κάποιες υποθέσεις και να προχωρούμε την αφήγηση ενεργά, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει “too much” γι’ αυτό που εν τέλει καταλήγει να είναι το παιχνίδι.
Πριν κλείσουμε, αξίζει σίγουρα να σταθούμε λίγο παραπάνω στην αδιανόητη αισθητική του παιχνιδιού. Ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω δεν σας πείθουν να επενδύσετε χρόνο και χρήματα, η εικαστική προσέγγιση από μόνη της επαρκεί για να δώσετε μία ευκαιρία στον τίτλο. Το υπέροχο “Rubber Hose” animation μπορεί πλέον να θεωρείται ξεπερασμένο, αδίκως κατά τη γνώμη μας, εδώ όμως δίνει έναν ξεκάθαρο χαρακτήρα στο project, έναν χαρακτήρα που δεν θα συναντήσετε πουθενά αλλού. Κόντρα σε ό,τι έχουμε συνηθίσει, οι 2D χαρακτήρες εντός των 3D περιβαλλόντων του παιχνιδιού είναι ένα πρωτόγνωρο θέαμα, που δεν καταντά ποτέ βαρετό. Η εξολόθρευση των αντιπάλων τους μετατρέπει σε σκελετούς, στάχτες ή αγάλματα, κατά τις επιταγές του εν λόγω animation, ενώ το ασπρόμαυρο εικαστικό ταιριάζει γάντι σε αυτά που πρεσβεύει ο τίτλος. Μάλιστα, μπορείτε να επιλέξετε και μία οπτική αναπαράσταση “εποχής”, που αξιοποιεί το film grain για να προσδώσει ακόμη υψηλότερη αισθητική πιστότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Ένα πραγματικό κομψοτέχνημα.
Τελικά, το Mouse: P.I. for Hire είναι ένα παιχνίδι με ξεκάθαρο όραμα, το οποίο και υπηρετεί ευλαβικά καθ’ όλη την αδικαιολόγητη διάρκειά του. Δυστυχώς, η επαναληψιμότητα βλάπτει τρομερά τον τίτλο, όταν γίνεται πλέον έκδηλο πως οι gameplay ιδέες του δεν επαρκούν για να στηρίξουν τις 12 ώρες που θα σας απασχολήσει. Όσο κι αν προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, το παιχνίδι παραμένει ένα απλό boomer shooter με ιδιαίτερα φανταχτερό περιτύλιγμα και απαράμιλλη αισθητική. Εάν αυτό σας αρκεί, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ευχαριστηθείτε το πόνημα της Fumi Games.
Mouse: P.I. for Hire | Review
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Τελικά, το Mouse: P.I. for Hire είναι ένα παιχνίδι με ξεκάθαρο όραμα, το οποίο και υπηρετεί ευλαβικά καθ’ όλη την αδικαιολόγητη διάρκειά του. Δυστυχώς, η επαναληψιμότητα βλάπτει τρομερά τον τίτλο, όταν γίνεται πλέον έκδηλο πως οι gameplay ιδέες του δεν επαρκούν για να στηρίξουν τις 12 ώρες που θα σας απασχολήσει. Όσο κι αν προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, το παιχνίδι παραμένει ένα απλό boomer shooter με ιδιαίτερα φανταχτερό περιτύλιγμα και απαράμιλλη αισθητική. Εάν αυτό σας αρκεί, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ευχαριστηθείτε το πόνημα της Fumi Games.
ΘΕΤΙΚΑ
Υπέροχη αισθητική προσέγγιση, τρομερό animation
Ενδιαφέρον noir σενάριο
Καλογραμμένοι, αστείοι διάλογοι μεταξύ ευφάνταστων χαρακτήρων
Καταγιστική δράση
Αρκετές εκπλήξεις, ιδίως στα bosses
Voice-acting για φίλημα
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Δεν δικαιολογεί τη διάρκεια του, καταλήγοντας επαναλαμβανόμενο
Λείπουν κάποιοι πιο “ντετεκτιβίστικοι” μηχανισμοί
Ανεπαρκές platforming
VIA: psaddict.gr
