Star Trek: Starfleet Academy – Review των δύο πρώτων επεισοδίων

Ακολουθούν spoilers για την πρεμιέρα της σειράς “Star Trek: Starfleet Academy”, “Kids These Days”, και το δεύτερο επεισόδιο, “Beta Test”.

Είναι τρελό να σκέφτεται κανείς ότι, με το “Starfleet Academy”, βρισκόμαστε πλέον στην έκτη σύγχρονη τηλεοπτική σειρά “Star Trek” σε λιγότερο από 10 χρόνια. Αυτή η νέα εποχή του franchise υπό την καθοδήγηση του Alex Kurtzman ξεκίνησε το 2017 με το “Star Trek: Discovery”, και ενώ υπήρξαν φυσικά σκαμπανεβάσματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το μόνο πράγμα στο οποίο ελπίζω να συμφωνήσουμε όλοι είναι ότι ο Kurtzman προσπάθησε να κάνει διαφορετικά πράγματα με κάθε σειρά. Από τις περιπέτειες της “επαναστάτριας με αιτία” Michael Burnham, μέχρι τον ηλικιωμένο Ναύαρχο Picard που περιπλανιέται με μια ομάδα διαστημικών πειρατών, και το αυτοαναφορικό animation της παρέας του “Lower Decks”, αυτές οι σειρές προσέγγισαν τον κόσμο του Gene Roddenberry από νέες και ποικίλες οπτικές γωνίες.

Η Holly Hunter ηγείται ενός ευρέος και ποικίλου cast ως η Chancellor Nahla Ake, μια πρώην και μελλοντική captain του Starfleet στην οποία ανατέθηκε η επανεκκίνηση της Ακαδημίας μετά από έναν αιώνα σκοταδιού για την (United Federation of Planets στον απόηχο εκείνης της γαλαξιακής καταστροφής γνωστής ως The Burn (Μεγάλη ιστορία). Διστακτική να επιστρέψει στην κόκκινη στολή διοίκησης (Command Red), είναι η ευκαιρία να εξιλεωθεί —και να δικαιώσει το Starfleet του παρελθόντος της— για μια λανθασμένη απόφαση ετών που την φέρνει τελικά πίσω. Εκείνο το περιστατικό την είδε να καταδικάζει μια γυναίκα ονόματι Anisha Mir (την οποία υποδύεται η Tatiana Maslany) σε ένα “στρατόπεδο αποκατάστασης” ως τιμωρία για εγκλήματα που διέπραξε, με συνέπεια όμως η γυναίκα να χωριστεί από το παιδί της, τον Caleb.

Έτσι, από την αρχή βλέπουμε το “Star Trek” να αγγίζει ζητήματα του πραγματικού κόσμου, αν και το σενάριο της δημιουργού της σειράς, Gaia Violo, δεν έχει να πει πολλά για το θέμα πέρα από το ότι “ο χωρισμός οικογενειών = κακό”. Σε κάθε περίπτωση, αυτός είναι ο ιστός της πλοκής που αναμφίβολα θα κινεί τον χαρακτήρα της Ake καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, καθώς και τον έφηβο πλέον Caleb (Sandro Rosta), με τον οποίο η Ake επανενώνεται στο “παρόν” — έχοντας έτσι την ευκαιρία να διορθώσει το λάθος που έκανε όλα αυτά τα χρόνια πριν.

Τα πρώτα 20 λεπτά του πιλοτικού επεισοδίου (διάρκειας μίας ώρας και 15 λεπτών) αναλώνονται υπερβολικά σε αυτή την υπόθεση, μαζί με κάποιες θορυβώδεις σκηνές δράσης με CGI που δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το σύγχρονο “Star Trek” συχνά δίνει βάση στα εντυπωσιακά οπτικά εφέ και έχει τα χρήματα για να το κάνει, κάτι που μπορεί να είναι υπέροχο υπό τις κατάλληλες συνθήκες, αλλά αν οι χαρακτήρες και η ιστορία απουσιάζουν, όλα γίνονται για το τίποτα. Έτσι, είναι μεγάλη ανακούφιση όταν ο Caleb φτάνει στην Ακαδημία του Starfleet —ή μάλλον στο USS Athena, το οποίο είναι starship και ταυτόχρονα μέρος των εγκαταστάσεων της Ακαδημίας— και συναντά τους συμφοιτητές του. Μόλις ξυρίζεται και κουρεύεται (και ίσως το πιο σημαντικό, φοράει μία από εκείνες τις κομψές στολές του Starfleet), ο χαρακτήρας και ο ηθοποιός φαίνεται να “ελαφραίνουν”, όπως και η ίδια η σειρά.

Η βασική ομάδα των δοκίμων, δηλαδή το κύριο cast μας, περιλαμβάνει τον Jay-Den Kraag (Karim Diané), έναν νεαρό Klingon που —έκπληξη— θέλει να γίνει γιατρός, τη Sam (Kerrice Brooks), ένα ολόγραμμα που δεν ξέρει πώς ακριβώς να ταιριάξει με τα οργανικά όντα, τη Genesis Lythe (Bella Shepard), την κόρη ενός admiral που φαινομενικά τα έχει όλα λυμένα, και τον Darem Reymi (George Hawkins), μέλος ενός είδους που αλλάζει μορφή (περίπου) και ο οποίος είναι κάπως αντιπαθητικός… μέχρι που αποδεικνύεται το αντίθετο στο τέλος του επεισοδίου.

Υπάρχει μια στιγμή νωρίς στο επεισόδιο, όταν αυτή η ομάδα συναντιέται σε έναν διάδρομο, που με έκανε να αρχίσω να τους συμπαθώ όλους. Ο Darem προσπαθεί να ξεκινήσει καυγά με τον Jay-Den για ένα ζευγάρι διαστημικά κιάλια που έπεσαν στον Klingon, και ο Caleb μπαίνει στη μέση της αψιμαχίας. Είναι κλασικά πράγματα “πρώτης μέρας στο σχολείο”, αλλά αφού η κατάσταση επιλύεται και όλοι οι άλλοι φεύγουν, ο Jay-Den λέει στον Caleb, σε μια πολύ μη-Klingon στιγμή, ότι η μητέρα του τού έδωσε τα κιάλια. “Με έμαθε να βλέπω την… ομορφιά στα πράγματα”, λέει. Μπορείς να τον δεις να δυσκολεύεται ακόμα και να προφέρει τις λέξεις, ενώ ταυτόχρονα προσεγγίζει αυτόν τον ξένο που του έδειξε συμπόνια. Και αμέσως γεννιέται η προοπτική για μια από εκείνες τις υπέροχες, κλασικές φιλίες του “Star Trek”.

Και παρεμπιπτόντως, η λύση σε εκείνον τον παραλίγο καυγά; Έρχεται από τον The Doctor του Robert Picardo, ο οποίος επιστρέφει από το “Star Trek: Voyager”, παρόλο που αυτή η σειρά διαδραματίζεται περίπου 800 χρόνια μετά από εκείνη την αγαπημένη σειρά των 90s (Ο Doctor είναι ολόγραμμα, άλλωστε). Δεν μαθαίνουμε ακόμα πολλά για το τι έκανε τους ενδιάμεσους οκτώ αιώνες, αλλά ο Picardo είναι απολαυστικός όπως πάντα στον διπλό του ρόλο ως medical officer του σκάφους και εκπαιδευτής/νταντά της Ακαδημίας.

Πράγματι, το cast είναι γεμάτο από χαρακτήρες που φαίνεται ότι θα είναι επαναλαμβανόμενοι, όπως η Lura Thok (Gina Yashere), η μισή Klingon/μισή Jem’Hadar/και πέρα για πέρα ξεκαρδιστική ύπαρχος του Athena, διάφοροι δόκιμοι που είναι ήδη οικείοι μέχρι το τέλος του 2ου επεισοδίου, και γνώριμοι από το “Discovery” όπως η Jett Reno (Tig Notaro) και ο Admiral Vance (Oded Fehr). Δίνει την αίσθηση του “βάθους” που είχε το “Deep Space Nine” με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες, οπότε ελπίζουμε οι σεναριογράφοι να τα καταφέρουν με αυτόν τον συντονισμό, ιδιαίτερα στις μικρότερες σεζόν της σύγχρονης εποχής (η πρώτη σεζόν του “Starfleet Academy” έχει 10 επεισόδια).

Και μετά υπάρχει ο Nus Braka του Paul Giamatti, ο κακός του πρώτου επεισοδίου του οποίου το παρελθόν συνδέεται με αυτό της Chancellor Ake και του Caleb. Ο ηθοποιός υποδύεται τον μισό Klingon/μισό Tellarite με πολύ κέφι, και αποτελεί μια αστεία και ανατρεπτική παρουσία, αλλά αναρωτιέμαι σε πόσα επεισόδια θα εμφανιστεί τελικά αυτή τη σεζόν. Έχει ανακοινωθεί ως επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας, αλλά φοβάμαι ότι η υπερβολική παρουσία του Nus μπορεί να κουράσει. Επιπλέον, οι διαστημικοί πειράτες ποτέ δεν φαινόταν αρκετά “μεγάλοι” για να είναι μακροπρόθεσμοι κακοί στο “Star Trek”.

Όσο για τη Hunter, δεν φαίνεται να νιώθει απόλυτα άνετα στον ρόλο σε αυτά τα δύο πρώτα επεισόδια. Προφανώς δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό εδώ, με το στυλ “χωρίς παπούτσια, κουλουριασμένη με ένα καλό βιβλίο στην καρέκλα του captain”, και μου αρέσει. Αλλά κάποιες από τις ερμηνείες της είναι λίγο άτονες, και ξέρετε τι έλεγε ο Harrison Ford στον George Lucas: “Μπορείς να πληκτρολογείς αυτές τις μαλακίες, αλλά σίγουρα δεν μπορείς να τις πεις”. Ας ελπίσουμε ότι η Hunter, που άλλωστε είναι βραβευμένη με Όσκαρ, απλώς συνηθίζει ακόμα τον ρόλο και το όλο σκηνικό του διαστήματος.

Όσον αφορά το 2ο Επεισόδιο, “Beta Test”, χάρηκα που είδα ότι από την αρχή μας δόθηκε ένα πιο ‘γειωμένο’ (κυριολεκτικά) επεισόδιο που διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στο Σαν Φρανσίσκο στην Ακαδημία και εμβαθύνει στην καθημερινότητα των δοκίμων μας. Σίγουρα, υπάρχει και μια σημαντική συνάντηση κορυφής που επηρεάζει τον γαλαξία με εκπροσώπους από τον πλανήτη Betazed, αλλά αυτό είναι κλασικό στυλ αφήγησης “Next Generation” με πλοκές A/B/C.

Η Zoë Steiner, το άλλο βασικό μέλος του νεαρού cast μας, εμφανίζεται εδώ ως Tarima Sadal, μια Betazoid που προφανώς έχει μεγάλες τηλεπαθητικές δυνάμεις (η Counselor Troi από το TNG ήταν φυσικά μισή Betazoid). Παρόλα αυτά, η μεγαλύτερη δύναμή της αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι η επίδραση που έχει στον Caleb. Πράγματι, αποτελούν ένα διασκεδαστικό δίδυμο, και το “Beta Test” φαίνεται επίσης να δείχνει ότι το “Starfleet Academy” θα ασχοληθεί με ορισμένα από τα θέματα που αφορούν το The Burn και την επίλυσή του, τα οποία το” Discovery” είτε δεν ήθελε να αγγίξει είτε δεν είχε χρόνο. Ο Betazed ως η νέα έδρα της Federation; Σίγουρα, γιατί όχι!