Gadget ταινιών της δεκαετίας του ’80 που υπάρχουν στην πραγματικότητα σήμερα

Η δεκαετία του ’80 ήταν μια εξαιρετική εποχή για ταινίες, ειδικά του είδους sci-fi. Αυτές οι κινήσεις είχαν πολλά φουτουριστικά gadget που έδιναν στους ανθρώπους μια γεύση για το πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον – πιθανότατα θυμάστε πώς αυτές οι τεχνολογίες ήταν μαγικές και έκαναν τη δεκαετία του 2000 να φαίνεται τόσο μακριά από εμάς. Τίτλοι όπως “Back to the Future”, “Runaway” και πολλοί άλλοι απεικόνιζαν συσκευές που οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν αδύνατο να δημιουργηθούν εκείνη την εποχή, ωστόσο μερικές έγιναν πραγματικές και δημοφιλείς χρόνια μετά.

Αν μεγάλωσες παρακολουθώντας αυτές τις ταινίες σε μια τηλεόραση της δεκαετίας του ’80, ξέρεις ότι πολλές από αυτές τις προβλέψεις για το πώς θα είναι η ζωή μας στο μέλλον δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Για τα gadget που έγιναν αληθινά, μερικά έφτασαν ακριβώς όπως είχαν υποσχεθεί ή σε μορφές καλύτερες από ό,τι φαινόταν στις ταινίες. Άλλα, ωστόσο, ήρθαν με κάποιους περιορισμούς που οι σεναριογράφοι δεν έλαβαν υπόψη τους, όπως τα hoverboard που χρειάζονται ειδικά κομμάτια. Έτσι, παρόλο που ορισμένες τεχνολογίες εξακολουθούν να έχουν ελαττώματα σε ορισμένους τομείς, άφησαν τις ταινίες της δεκαετίας του ’80 και, κατά κάποιο τρόπο, έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας.

Το “Back to the Future Part II” κυκλοφόρησε το 1989 και, πέρα ​​από τη συνέχιση της ιστορίας του Marty McFly, χρειάστηκε μια ευκαιρία να προβλέψει πώς θα έμοιαζε η ζωή στο τότε μακρινό μέλλον του 2015. Μερικές από αυτές τις προβλέψεις παλαίωσαν καλύτερα από άλλες — και τα αθλητικά παπούτσια που δένουν με το ίδιο δέσιμο είναι μεταξύ εκείνων που έφτασαν στον πραγματικό κόσμο. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα τέχνασμα 12 δευτερολέπτων με την κάμερα στα γυρίσματα έγινε μια πρόκληση μηχανικής που τελικά η Nike κατάφερε.

Η ίδια η εταιρεία έλαβε πρόσκληση κατά τη διάρκεια της παραγωγής του “Back to the Future Part II” για να φανταστεί πώς θα έμοιαζαν τα υποδήματα το 2015. Το 2016, η Nike αναπαρήγαγε μια αυτοκόλλητη έκδοση του μοντέλου MAG που φορούσε ο McFly στην ταινία, με αισθητήρες που ανίχνευαν την παρουσία ενός ποδιού και ενεργοποιούσαν μοτέρ για να ρυθμίζουν τα κορδόνια. Το πρώτο λειτουργικό μοντέλο αυτής της σειράς πήγε ως δώρο στον ίδιο τον Michael J. Fox και το φιλανθρωπικό του ίδρυμα.

Στη συνέχεια, το έργο οδήγησε στην ανάπτυξη του HyperAdapt 1.0, ενός προϊόντος ειδικά κατασκευασμένου για αθλητές που χρησιμοποιούσε την ίδια τεχνολογία αυτοσφίγγισης που υπάρχει στο MAG. Το πιο προσιτό sneaker που προήλθε από αυτό το έργο ήταν το Nike Adapt BB από το 2019, αλλά λόγω της τιμής και της ιστορίας των σφαλμάτων λογισμικού, τα μοντέλα δεν απογειώθηκαν ποτέ από το ευρύ κοινό. Στο τέλος, η τεχνολογία έγινε πραγματική, αλλά η δημοτικότητα όχι.

Το “Back to the Future Part II” είναι μια από τις κύριες αναφορές όταν οι άνθρωποι μιλούν για την τεχνολογία της δεκαετίας του ’80 που θα ήθελαν να είναι αληθινή. Ένα άλλο gadget σε αυτήν την κίνηση ήταν το hoverboard, το οποίο έγινε μια ονειρεμένη αγορά για πολλά παιδιά εκείνης της εποχής – η πιθανότητα ενός ιπτάμενου skateboard ήταν απίστευτη. Στην πραγματικότητα, μια έκδοση αυτής της συσκευής μάλιστα παρήχθη, αλλά όχι με τον τρόπο που περίμεναν πολλοί.

Το 2014, ο Greg Henderson σχεδόν έκανε αυτή την ιδέα πραγματικότητα όταν ξεκίνησε το Hendo Hoverboard στο Kickstarter. Χάρη στην τεχνολογία μαγνητικής αιώρησης, η σανίδα μπορούσε να επιπλέει πάνω από το έδαφος και να κρατήσει έως και 250 λίβρες. Ο Tony Hawk έγινε viral χρησιμοποιώντας έναν από αυτούς τους πίνακες εκείνη την εποχή. Μετά από αυτό, η Lexus προσπάθησε να εισέλθει στην αγορά το 2015 με το Slide της, το οποίο ψύχθηκε με υγρό άζωτο και μπορούσε επίσης να επιπλέει πάνω από μαγνητικές επιφάνειες.

Το πρόβλημα είναι ότι κανένα προϊόν δεν κυκλοφόρησε στο εμπόριο. Και οι δύο βασίζονταν σε ειδικά προετοιμασμένες επιφάνειες, κάτι που απείχε πολύ από την ελευθερία που είχε ο Marty McFly στους δρόμους του Hill Valley. Τελικά, η Hendo ανακατεύθυνε την τεχνολογία maglev της σε βιομηχανικές εφαρμογές. Άρα, τα hoverboard υπάρχουν, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζονταν πολλοί τη δεκαετία του ’80.

Πολλές ταινίες του 20ου αιώνα διερεύνησαν την πιθανότητα να έχετε μια ισχυρή συσκευή στον καρπό σας και ο Τζέιμς Μποντ ήταν ένας από τους κύριους χαρακτήρες που το έδειξε. Στο «Octopussy», είχε πρόσβαση στο ρολόι της τηλεόρασης Seiko, το οποίο ήταν στην πραγματικότητα μια πραγματική συσκευή που η ιαπωνική εταιρεία είχε ήδη λανσάρει την ίδια περίοδο. Έτσι, οι εταιρείες είχαν σκεφτεί κάτι παρόμοιο με ένα smartwatch εδώ και πολύ καιρό. Αλλά σε αντίθεση με το πώς φαινόταν στην οθόνη, το ρολόι δεν ήταν τόσο πρακτικό.

Προκειμένου η μικρή οθόνη υγρών κρυστάλλων να μεταδίδει τηλεοπτικά κανάλια, ο χρήστης έπρεπε να κουβαλάει έναν τεράστιο και βαρύ δέκτη σήματος σε μια τσέπη. Ένα καλώδιο επίσης το συνέδεσε και έτρεχε μέσα στα ρούχα του χρήστη. Περιττό να πούμε ότι δεν είχε πολύ καθημερινή χρήση. Γρήγορα στο σήμερα, και ακόμη και οι φθηνότερες μάρκες έξυπνων ρολογιών μπορούν να κάνουν πιο περίπλοκα πράγματα και να τα έχουν πιο εύκολα από μια τηλεόραση Seiko από τη δεκαετία του ’80. Εταιρείες όπως η Apple και η Samsung έχουν χρησιμοποιήσει τη σμίκρυνση ηλεκτρονικών εξαρτημάτων για να δημιουργήσουν σύνθετες συσκευές, επιτρέποντάς σας να πραγματοποιείτε κλήσεις, να παρακολουθείτε την υγεία σας και να πραγματοποιείτε πληρωμές από τον καρπό σας.

Εάν έχετε ένα ρομπότ με ηλεκτρική σκούπα στο σπίτι σας, να ξέρετε ότι, εν μέρει, ζείτε σε ένα μέλλον που φανταζόταν το Χόλιγουντ τη δεκαετία του ’80. Σήμερα, πολλές μεγάλες μάρκες κατασκευάζουν αυτά τα gadget, τα οποία, για πολλούς ανθρώπους, δεν θεωρούνται πλέον ως καινοτομία — είναι απλώς μια άλλη κοινή οικιακή συσκευή. Αυτές οι συσκευές μπορούν να χαρτογραφήσουν χώρους και να αποφύγουν τα εμπόδια για να διατηρήσουν οργανωμένο τον χώρο διαβίωσής σας.

Παρόλο που η ταινία δεν είχε την ίδια δημοτικότητα με άλλα έργα επιστημονικής φαντασίας εκείνης της εποχής, το “Runaway” του 1984 φαντάστηκε τα ρομπότ ενσωματωμένα στην καθημερινή ζωή πριν μετατραπεί σε θρίλερ δράσης. Στην ταινία μεγάλου μήκους, αυτές οι αυτόνομες μηχανές χειρίστηκαν ορισμένες εργασίες ρουτίνας στα σπίτια των ιδιοκτητών τους. Αυτό το όραμα έγινε πραγματικότητα πολλές δεκαετίες αργότερα, παρόλο που τα ρομπότ μας φαίνονται πολύ διαφορετικά. Ωστόσο, η ταινία έγινε περισσότερο γνωστή επειδή αυτά τα ρομπότ μετατρέπονται σε δολοφόνους κατά τη διάρκεια της ιστορίας και επειδή ο Gene Simmons από το KISS έπαιξε τον κακό. Παρόλο που αυτό δεν έχει συμβεί ακόμα στην πραγματικότητά μας, οι πιο ήσυχες ιδέες του “Runaway”, όπως αυτόνομες μηχανές που καθαρίζουν το πάτωμα της κουζίνας, κατέληξαν να γίνουν αληθινές.