PRAGMATA Review (Xbox Series X) – Review

Και από τότε, ουσιαστικά δεν μάθαμε τίποτα. Έξι χρόνια αργότερα και ενώ πρακτικά ήταν σε επ’ αόριστον αναβολή, ο τίτλος έφτασε επιτέλους στα χέρια μας και αυτό που έχει να πει αξίζει να ακουστεί. Η Capcom  – που ήταν ήδη σε εξαιρετική φόρμα φέτος με τα Resident Evil Requiem και Monster Hunter Stories 3 – έρχεται να επιβεβαιώσει ότι δεν φοβάται να ρισκάρει με νέα IP, πράγμα που δεν είναι ποτέ δεδομένο για μια εταιρεία που στηρίζεται κατά βάση σε καθιερωμένα franchises.

Ο Hugh Williams είναι μέλος μιας ομάδας που αποστέλλεται στο σεληνιακό ερευνητικό σταθμό Cradle, στον οποίο η επικοινωνία με την Γη έχει διακοπεί απότομα. Εκεί δέχονται επίθεση από ρομπότ με αποτέλεσμα ο  Hugh να αποκοπεί από την υπόλοιπη ομάδα και με την στολή του να έχει δεχτεί ένα πολύ σοβαρό χτύπημα. Την ζωή του σώζει η Diana, ένα ανδροειδές με μορφή δεκάχρονου κοριτσιού που περιφέρεται μόνο του στη βάση, και οι δύο τους ενώνουν τις δυνάμεις τους για να βρουν τρόπο να επικοινωνήσουν με τη Γη – κάτι που τους φέρνει αντιμέτωπους με την IDUS, μια εχθρική τεχνητή νοημοσύνη που ελέγχει το σύνολο της βάσης και η οποία βάζει τα ρομπότ της να τους εξαλείψουν.

Το σενάριο στον πυρήνα του δεν είναι κάτι πρωτότυπο που δεν έχουμε συναντήσει στο παρελθόν: sci-fi setting, εχθρική AI, απομονωμένοι επιζώντες, φονικά ρομπότ. Η ειδοποιός διαφορά που το ανεβάζει σε άλλο επίπεδο είναι η σχέση μεταξύ του Hugh και  της Diana. Η Capcom ακολουθεί εδώ ένα μοτίβο που έχουμε δει να λειτουργεί εξαιρετικά στο God of War και στο The Last of Us – την σχέση πατέρα και κόρης, η οποία χτίζεται βήμα βήμα μέσα από μικρές, καθημερινές στιγμές. Ο Hugh αρχικά αντιμετωπίζει τη Diana μάλλον με επιφυλακτικότητα, σταδιακά όμως της μαθαίνει για τη Γη, για την ανθρώπινη συμπεριφορά, ακόμα και για τη μόδα, γενικά για πράγματα που δεν βρίσκονται σε καμία database. Το δέσιμο μεταξύ τους χτίζεται προοδευτικά και με τρόπο που πραγματικά βιώνεται.

Διαβάστε ολόκληρο το review