Το SAROS της Housemarque είναι μία από τις μεγάλες κυκλοφορίες της χρονιάς για τη Sony, καθώς έρχεται αποκλειστικά στο PlayStation 5. Αποτελεί τον πνευματικό διάδοχο του Returnal, ενός παιχνιδιού που ξεχώρισε κριτικά, χωρίς ωστόσο να σαρώσει σε πωλήσεις, με το σύνολο τους να εκτιμάται σήμερα κοντά στα 2 εκατομμύρια τεμάχια, ενώ η κυκλοφορία του στο PC δε στέφθηκε και με ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία με τις πωλήσεις να υπολογίζονται στα 300.000 τεμάχια και με το παιχνίδι σήμερα στο Steam να ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου. Για να μην παρεξηγηθώ, το Returnal το θεωρώ διαμάντι και πιστεύω πως πρέπει να αναφέρεται ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια στην ιστορία του PlayStation, όχι μόνο του PS5 και ως ένα cult classic κοντά σε άλλους κλασσικούς τίτλους προηγούμενων γενεών. Ο πρόλογος έχει να κάνει κυρίως με το βάσικό θέμα που θα μονοπωλήσει τα reviews και τα social media τις ημέρες της κυκλοφορίας του SAROS και έχει να κάνει με τον ελέφαντα στο δωμάτιο που είναι η δυσκολία του τίτλου. Το Returnal ξεχώρισε, καλώς ή κακώς, για την ασυγχώρητη δυσκολία του, όπου σε συνδυασμό με το rogue like στοιχείο κατάφερε να προσφέρει μια μοναδική εμπειρία σε όσους κατάφεραν να το δαμάσουν και μια αποκαρδιωτική εμπειρία σε όσους λύγισαν και το παράτησαν ή δεν το αγόρασαν καν και μόνο στην ιδέα της υψηλής δυσκολίας. Οπότε μία ήταν η επόμενη απόφαση που βγάζει εμπορικό νόημα για το SAROS: Δώστε στο λαό επιλογές μπας και το αγοράσει. Δεν είναι τυχαίο πως και τα social media του PlayStation έχουν ποστάρει πολλές φορές αυτές τις μέρες τις διάφορες επιλογές που υπάρχουν μέσα στο παιχνίδι, ενώ παρατηρώ και τα σχόλια από κάτω πως πολλοί είναι αυτοί που παρακαλούν να μην είναι δύσκολο όπως το Returnal. Είμαι σίγουρος πως θα προκύψουν σχόλια για την ταυτότητα του παιχνιδιού, για casuals και hardcore gamers, για το πόσο εύκολο φάνηκε σε κάποιον ή για το πόσο δύσκολο ακόμα είναι για κάποιον άλλον. Οπότε μπαίνω στο θέμα: Το SAROS είναι πιο εύκολο από το Returnal και ξεκάθαρα προσβάσιμο σε πολύ περισσότερο κόσμο, χωρίς ωστόσο να χάνει την ταυτότητα του. Στο χέρι σας είναι το πόσο δύσκολο το θέλετε και εξηγούμαι.
Ξεκινάτε έχοντας τον ρόλο του Arjun Devraj που ενσαρκώνει πετυχημένα Rahul Kohli, ενός μέλους πληρώματος του Echelon IV, όπου για λογαριασμό της ιδιωτικής εταιρείας Soltari, καλείστε να επισκεφτείτε τον αφιλόξενο πλανήτη Carcosa , για να απομυζήσετε το πολύτιμό lucenite που υπάρχει εκεί και ταυτόχρονα να λύσετε το μυστήριο των εξαφανισθέντων μελών των προηγούμενων Echelon πληρώματος, μεταξύ αυτών και της αγαπημένης σας Nitya. Έτσι ξεκινάμε το αφιλόξενο μας ταξίδι στον πλανήτη όπου με τον πρώτο μας θάνατο καταλαβαίνουμε πως τα πάντα δουλεύουν διαφορετικά εδώ, καθώς αναγεννιόμαστε πίσω στο κεντρικό hub, με την ονομασία Passage, όπου λειτουργεί και ως τη βάση του πληρώματος μας, με διάφορα μέλη να έχουν διαφορετικούς διαλόγους μεταξύ μας κάθε φορά που επιστρέφουμε και φυσικά είναι και το μέρος όπου αναβαθμιζόμαστε μέσω του Primary, ενός ρομπότ στα πρώτυπα του Hal9000. Οι αναβαθμίσεις κοστίζουν lucenites, το οποίο κρατάμε ή χάνουμε κατά το ήμισυ αν πεθάνουμε και με αυτό κάνουμε μόνιμες αναβαθμίσεις στη στολή μας. Για αρχή, ξεκινάμε πιο εξοπλισμένοι σε σχέση με το Returnal. Έχουμε ήδη στη διάθεση μας melee όπλο με το αριστερό μας χέρι όπου λειτουργεί ως μπουνιά, καθώς και ως δευτερεύον όπλο τύπου κανόνι. Σύντομα ξεκλειδώνουμε και revive, μια δεύτερη ευκαιρία δηλαδή αν πεθάνουμε, έστω και με μειωμένη ζωή. Παράλληλα ξεκινάμε και με μια ενεργειακή ασπίδα προστασίας όπου μπορεί να μας προστατεύσει από ορισμένα βλήματα των εχθρών. Σύντομα ανακαλύπτουμε πως ο πλανήτης μεταλλάσεται όποτε έχει έκλειψη, την οποία καλούμε εμείς σε συγκεκριμένα σημεία, αλλάζοντας τις πίστες, την ατμόσφαιρα αλλά και την δυσκολία των εχθρών με αντάλλαγμα καλύτερα όπλα και artifacts. Μετά το πρώτο biome ανακαλύπτουμε πως μπορούμε να τηλεμεταφερόμαστε από συγκεκριμένα σημεία πίσω στη βάση μας ή από τη βάση μας απευθείας στο biome που θέλουμε. Μετά το 2ο biome, ανακαλύπτουμε τα Carcosan Modifiers, επιλογές δηλαδή που επηρεάζουν όλον τον κόσμο και μας επιτρέπουν να κάνουμε ευκολότερη ή δυσκολότερη τη ζωή μας.
Όπως βλέπετε το παιχνίδι δίνει αρκετά επιπλέον πατήματα ώστε να γίνει πιο προσβάσιμο αλλά σε όλα προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία. Διαφημίζει την επιλογή Come Back Stronger, δηλαδή τις μόνιμες αναβαθμίσεις που κάνετε στη στολή σας ώστε κάθε θανατός σας να μετράει και να σας βοηθάει να προχωρήσετε παρακάτω, αλλά αυτές έχουν ένα ταβάνι που οδηγούν στην εξόντωση του boss. Δηλαδή, ναι θα πάρεις κάποια skill points να γίνει δυνατότερος, αλλά πρέπει να κάποια στιγμή να γίνεις ικανός να νικήσεις το boss για να προχωρήσει το skill tree παρακάτω. Μερικές φορές έχεις την επιλογή να παίξεις την νορμάλ έκδοση της πίστας όπου όλα είναι πιο βατά ενώ τα artifacts που μαζεύεις σου δίνουν μόνο bonus αλλά η εξέλιξη σου είναι πιο αργή. Με την έκλειψη τα πάντα είναι πιο δύσκολα, τα όπλα όμως είναι μεγαλύτερου level και τα artifacts ενώ δίνουν πολύ καλά bonus έρχονται με αρνητικά όπως “ναι μεν θα μεγαλώσω το resilience στη στολή σου αλλά οι εχθροί θα είναι πιο επιθετικοί ή θα ρίχνουν περισσότερο lucenites αλλά θα παίρνεις fall damage”. Έτσι οι επιλογές μας και λίγο η τύχη, καθορίζουν το run μας και την τελική έκβαση με το εκάστοτε boss. Αν πεθάνεις μπορείς να τηλεμεταφέρεσαι απευθείας στο biome που έχεις ξεκλειδώσει και να μην τρέχεις όλον τον κόσμο από την αρχή, όπως με το Returnal, αλλά, μπορείς να κάνεις άνετα και αυτό αν το θες μιας και οι κόσμοι είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους και φυσικά θα έχεις περισσότερες πιθανότητες ναι μεν να πεθάνεις αλλά και να φτάσεις πιο τούμπανο στον προορισμό σου. Τα modifiers και αυτά δουλεύουν με ένα σύστημα συν και πλην όπου κάθε θετικό πρέπει να το εξισορροπήσεις με ένα αρνητικό για να μπορέσει να ισχύει στον κόσμο. Θέλω δηλαδή να έχω μόνιμα ένεργοποιημένο Modifier που μου επιτρέπει να κάνω περισσότερο damage στους εχθρούς ή όταν φτάνω σε boss να μου γεμίζει τη ζωή; ε τότε ίσως να χρειαστεί να αφαιρέσεις το revive ή να τρως περισσότερο damage ή να μην σου δίνει το παιχνίδι Halcyon, ένα υλικό που επιτρέπει ακόμα μεγαλύτερες αναβαθμίσεις στη στολή.
Από όλα τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε πως είναι στο χέρι του παίκτη πόσο δύσκολη θέλει να κάνει τη ζωή του. Μπορεί να τηλεμεταφέρεται και να δουλέψει με modifiers για να έχει μια καλή ισορροπία στη δυσκολία του, ενώ άλλοι μπορούν να ζήσουν την αγνή εμπειρία τύπου Returnal με αρνητικούς modifiers, χωρίς μόνιμα skill points και runs που ξεκινάνε και διατρέχουν όλον τον κόσμο και τα bosses και αν πέθανουν πάλι από την αρχή. Μετά τη μελέτη του κόσμου τις πρώτες ώρες, θα βρείτε τα πατήματα σας και τι δουλεύει για εσάς περισσότερο. Στη διαδρομή θα ξεκλειδώσετε και άλλα όπλα και δυνατότητες όπως το grapple hook και το parry. Προφανώς οι πιο πεπειραμένοι παίκτες σε δύσκολα παιχνίδια θα το βρουν ακόμα πιο βατό. Μου πήρε 17 ώρες για να δω τα πρώτα credits του παιχνιδιού, συν 2 ακόμα ώρες για να δω το true ending και 1.5 ώρα ακόμη για να κάνω ένα speedrun χωρίς τηλεμεταφορά διατρέχοντας από την αρχή έως το τέλος όλους τους κόσμους. Με λίγη τύχη παραπάνω, στον πρώτο τερματισμό θα μπορούσα να πέσω κάτω από τις 15 ώρες καθώς σε αρκετά bosses έφτασα πολύ κοντά να τα βγάλω με την πρώτη, σε μερικά τα κατάφερα, ενώ όταν είχα μελετήσει το παιχνίδι στις 15 ώρες στο τελευταίο κόσμο έφτιαξα πολύ δυνατό build με αγαπημένο όπλο και μελετημένα artifacts και έβγαλα τον τελικό κακό με την πρώτη. Όλα αυτά τα λέω καθώς θεωρώ τον εαυτό μου μέσο παίκτη οπότε και οι περισσότεροι από εσάς πιστεύω πως θα έχετε μια ανάλογη εμπειρία.
Καλή ποικιλία έχουμε και στα όπλα, αν και λείπουν 1-2 όπλα που ίσως θα ήταν πιο περίεργα από τα συνηθισμένα. Περισσότερο μου άρεσαν τα διάφορα alt-fires που έχουν τα όπλα, με διάφορες τυχαίες επιλογές όπου το καθένα μπορεί να σπάσει το build και να μας δώσει το πάνω χέρι στην πίστα. Οι σφαίρες που αποστρακίζονται είναι εξαιρετικές για πλήθη εχθρών, το κάθετο shotgun είναι σούπερ για στενές επαφές, τα κατευθυνόμενα πυρά είναι ότι πρέπει για να καλύπτεστε ενώ πυροβολάτε και ου το κάθε εξής.
Μελετώντας λοιπόν το SAROS, το τοποθετώ σε ένα Hard επίπεδο δυσκολίας, ίσως λίγο παραπάνω σε σημεία, ανάλογα τις επιλογές σας, σε καμία περίπτωση πάντως απλησίαστο. Ίσα ίσα θεωρώ πως γέρνει περισσότερο στο να βοηθήσει το παίκτη και θα μπορούσε να πάρει περισσότερα ρίσκα πχ δεν βρίσκω λόγο να μην τρέχετε τους κόσμους με έκλειψη, ναι είναι πιο δύσκολοι αλλά η εξέλιξη σας είναι πιο γρήγορη και ουσιώδης. Τα artifacts στην έκλειψη έχουν μεν κάποια αρνητικά αλλά θα μπορούσαν να έχουν ακόμα πιο σοβαρές επιπτώσεις ώστε να προβληματίζουν ακόμα περισσότερο το build μας, όπως το ζήσαμε στο Returnal. Προχωρώντας το παιχνίδι, με ορισμένες προσεκτικές επιλογές σε artifacts μπορούμε να γίνουμε ασταμάτητοι, αν βάλουμε δε και modifiers μιλάμε τότε για ένα σπασμένο build, το οποίο βέβαια δεν είναι κατακριτέο από μόνο του, καθώς είναι συνηθισμένη τακτική ακόμα και σε souls παιχνίδια. Λείπουν επίσης ορισμένοι μηχανισμοί όπως το malignance, malfunctions κ.α. που υπήρχαν στο Returnal , η καθετότητα στις πίστες, ακόμα και τα online elements που είχε, το κυριότερο βέβαια είναι η έλλειψη ρίσκου που εξύψωνε το gameplay του Returnal.
Ας δούμε και όμως και τι άλλο προσφέρει το SAROS. Το εξαιρετικό art design της Housemarque συνεχίζει να δίνει ρέστα και εδώ με έναν εξωγήινο κόσμο, μέρος ενός κατεστραμμένου πολιτισμού να μας ζητά να τον ανακαλύψουμε. Διαφορετικά biomes που έχουν να κάνουν με κλειστούς αστικούς ή μηχανικούς χώρους, ανοιχτούς βάλτους και ερήμους, με αρκετά περισσότερο traversal σε ορισμένους και φυσικά optional περιοχές με υψηλότερο βαθμό δυσκολίας με το όνομα Nightmare Strain, που όμως θα μας βοηθήσουν να δυναμώσουμε αν το ρισκάρουμε. Η μεγάλη αλλαγή με το Returnal είναι η αντίστροφη ατμόσφαιρα που έχουμε στο SAROS. Από την βαριά, καταθλιπτική και πρασινόμαύρη ατμόσφαιρα του Returnal, ερχομαστε σε ένα πιο φωτεινό περιβάλλον όπου κυριαρχούν οι αποχρώσεις του κίτρινου και του πορτοκαλί. Το χρώμα κίτρινο μόνο τυχαίο δεν είναι στην ιστορία μας ενώ το πορτοκαλί συνοδεύει την έκλειψη του κόσμου και με πιο ανοιχτά περιβάλλοντα δίνει ένα πανέμορφο οπτικό αποτέλεσμα όπου σε συνδυασμό με το 4Κ/60fps είναι χάρμα οφθαλμών. Υπάρχει μια πιο θεοκρατική αρχιτεκτονική, με μεγάλα αγάλματα, γλύπτά, ναούς που φυσικά δένουν με την ιστορία μας. To cosmic horror υποβόσκει παντού και εξυψώνεται με ορισμένα bosses και cutscenes. Προφανώς μιλάμε για μηδαμινά loadings, συνεχίζεται η άριστη εκμετάλλευση του DualSense και ειδικά των σκανδαλών, ενώ στο ατμοσφαρικό soundtrack έχουμε τον Sam Slater να το υπογράφει. Στα της ιστορίας, συνεχίζουμε στα γνωστά μονοπάτια, με περιβαλλοντική αφήγηση και μετά μέσω γραπτών και ηχητικών μηνυμάτων. Με κάθε θάνατο σας θα βρίσκετε καινούρια, ενώ και οι NPCs θα έχουν άλλους διαλόγους και εξέλιξη. Προφανώς υπάρχουν και μεγαλύτερες σκηνές και cutscenes που αφηγούνται την ιστορία μας και ξετυλίγουν με πιο κλασσικό τρόπο το κουβάρι, που πατάει πάνω στην αλληγορία και το ανθρώπινο τραύμα. Η σκηνοθεσία του SAROS είναι σαφώς πιο κινηματογραφική και το όλο πακέτο δικαιολογεί τον ΑΑΑ χαρακτήρα του. Συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε και για το true ending αν σας ενδιαφέρει η ιστορία του.
Εκεί φυσικά που ξεχωρίζει το παιχνίδι και βρίσκεται η ουσία του είναι στο gameplay, “Gameplay FIRST” λέει άλλωστε η Housemarque. Το SAROS είναι το καθαρόαιμο βιντεοπαιχνίδι που θα σε διασκεδάσει και θα σε φουντώσει ταυτόχρονα, θα σου χαρίσει τρέμουλο στο χέρι από το άγχος της μάχης και αγνή ικανοποίηση όταν το καταφέρεις. Οι arcade ρίζες της Housemarque άλλωστε είναι εμφανείς και μόνο θετικό αντίκτυπο έχουν στο παιχνίδι. Η ένταση της μάχης είναι πανταχού παρούσα, το dash θα γίνει δεύτερη φύση σας και οι σκανδάλες δεν θα σταματήσουν ποτέ να πυροβολάνε. Έβαλα να παίξω μετά τον τερματισμό του SAROS το Returnal για να το θυμηθώ και να συγκρίνω. Ο χειρισμός του SAROS είναι απείρος καλύτερος, πιο γρήγορος, πιο άμεσος, καλύτερος σχεδιασμός στα κουμπιά, πιο γρήγορο dash, πιο ανοιχτά περιβάλλοντα, γενικά περισσότερος χώρος να κινηθείς και να καλυφθείς. Περισσότερο action, λιγότερο roguelike, αυτό είναι το SAROS. Εδώ να σημειώσουμε πως το παιχνίδι είναι PS5 Pro Enhanced με ακόμα υψηλότερη ανάλυση και εκμετάλλευση PSSR 2.0, ενώ δεν διαθετεί καθόλου ελληνικά. Αυτό βέβαια που θα βοηθούσε πολύ το παιχνίδι και ήταν ένα από τα παράπονα μας και για το Returnal, θα ήταν μια πιο φιλική τιμολόγηση ώστε να το σπρώξει σε ακόμα περισσότερο κοινό, μια αρχική τιμή στα 60€ θα ήταν μια αφορμή να το δοκιμάσει μεγαλύτερο κοινό και να μη φοβηθεί αυτό το, κακά τα ψέμματα, niche είδος.
Εν κατακλείδι, πέρασα εξαιρετικά με το SAROS. Πανέμορφος κόσμος και εξωγήινο art design, με αυτό το άβολο φωτεινό σκηνικό συνοδευόμενο από ιδιαίτερες μελωδίες και περισσότερη κινηματογραφικότητα. Εθιστικότατο gameplay που σε κολλάει στην οθόνη, ικανό να σε ρίξει στα τάρταρα ή να σε κάνει να νιώσεις θεός. Εμφανέστατη στροφή σε περισσότερο κοινό, με αφαίρεση hardcore μηχανισμών, μείωση του ρίσκου με τα artifacts , μόνιμες βελτιώσεις και επιλογές με τα modifiers. Το μόνο σίγουρο είναι πως το SAROS κατεφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προσφέρει τον ορισμό του βιντεοπαιχνιδιού σε πολύ κόσμο εκεί έξω, διατηρώντας ταυτόχρονα το arcade DNA του και την ταυτότητα του franchise, ελπίζοντας πως πολλοί θα το ευχαριστηθούν και ίσως μερικοί να θελήσουν να γνωρίσουν και για πρώτη φορά την σπουδαιότητα του Returnal.
Ευχαριστούμε το PlayStation Greece για την παραχώρηση του review key.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το SAROS ήρθε να σας δοκιμάσει, χωρίς να σας τρομάξει. Θέλει να το παίξετε, να το ζήσετε, να το τερματίσετε. Αν θέλετε ένα ΑΑΑ rogue like action game με ανθρώπινο επίπεδο δυσκολίας, το SAROS είναι για εσάς.
ΘΕΤΙΚΑ
Πανέμορφο οπτικά με εξαιρετικό performance
Ωραία μουσική, αξιοποίηση DualSense, PS5 Pro Enhanced
Εθιστικότατο gameplay και άμεσος χειρισμός
Ενδιαφέρουσα ιστορία και (ασαφής) αφήγηση
Επιλογές και βοήθειες, προσβάσιμο σε περισσότερο κοινό…
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
…που φέρνει όμως αφαίρεση hardcore μηχανισμών και ρίσκου
αδιάφορα artifacts
γραμμικά επίπεδα χωρίς καθετότητα
μερικά αδιάφορα bosses και όπλα
VIA: psaddict.gr
