Στο Πεκίνο, σε έναν από τους πολλούς μαζικούς αγώνες δρόμου που διοργανώνονται κάθε χρόνο, συνέβη κάτι που μέχρι πρόσφατα θα αντιμετωπιζόταν είτε ως υπερβολή, είτε ως… διαφήμιση τεχνολογικής εταιρείας.
Στον Ημιμαραθώνιο του Πεκίνου, που έγινε τη Κυριακή 19/4, ανάμεσα σε χιλιάδες δρομείς, εμφανίστηκαν και κάποια ανθρωποειδή ρομπότ, «προκαλώντας στα ίδια» τους δρομείς.
Το ρομπότ που τράβηξε την προσοχή ήταν κυριολεκτικά «όνομα και πράγμα»: ονομάζεται Lightning (Αστραπή) και έπιασε απίστευτη ταχύτητα για δίποδο.
Κάλυψε την απόσταση του ημιμαραθωνίου σε 50 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα, επίδοση που το φέρνει μπροστά από τα καταγεγραμμένα όρια κάθε ανθρώπινης επίδοσης.
Δεν πρόκειται για μια συμβολική συμμετοχή ούτε για ελεγχόμενο πείραμα. Πρόκειται για πραγματικό χρόνο, σε πραγματική διαδρομή, με πραγματικές συνθήκες αγώνα.
Η φετινή εικόνα αυτή αποκτά παραπάνω «βάρος» αν τη συγκρίνει κανείς με την αντίστοιχη διοργάνωση, μόλις ένα χρόνο πριν.
Τότε, τα περισσότερα ρομπότ δεν κατάφερναν καν να ολοκληρώσουν τη διαδρομή. Κάποια έχαναν την ισορροπία τους λίγα μέτρα μετά την εκκίνηση, άλλα ακολουθούσαν λανθασμένη πορεία, ενώ οι χρόνοι που καταγράφονταν παρέπεμπαν περισσότερο σε πειραματική δοκιμή παρά σε ανταγωνισμό.
Η μετάβαση από εκείνη την εικόνα μέσα μόλις σε έναν χρόνο στο φετινό αποτέλεσμα δεν είναι απλώς βελτίωση, είναι μεγάλο τεχνολογικό άλμα.
Οι μηχανικοί που βρίσκονται πίσω από αυτά τα συστήματα μιλούν για συνδυασμό προόδων: αλγόριθμοι που διορθώνουν σε πραγματικό χρόνο τη στάση και το βήμα, μηχανικά άκρα που μιμούνται όλο και πιο πιστά τη λειτουργία των μυών, ενεργειακά συστήματα που επιτρέπουν σταθερή απόδοση χωρίς την απότομη πτώση που χαρακτηρίζει τον ανθρώπινο οργανισμό.
Με απλά λόγια, το ρομπότ δεν χρειάζεται να διαχειριστεί κόπωση. Και αυτό, σε έναν αγώνα αντοχής, κάνει όλη τη διαφορά.
Η διοργάνωση εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Κίνας να επενδύσει συστηματικά στην ανθρωποειδή ρομποτική. Οι αγώνες αυτού του τύπου λειτουργούν ως πεδία δοκιμών σε πραγματικές συνθήκες, όπου η θεωρία συναντά την απρόβλεπτη φύση του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν πρόκειται μόνο για επίδειξη, αλλά για μέτρηση και, κυρίως, για σύγκριση.
Το ερώτημα που προκύπτει, δεν αφορά αποκλειστικά τον αθλητισμό. Το τρέξιμο είναι απλώς το πιο ορατό πεδίο, επειδή τα αποτελέσματα μετριούνται εύκολα και κατανοούνται άμεσα. Η ουσία βρίσκεται αλλού: στην ικανότητα των μηχανών να εκτελούν πολύπλοκες, επαναλαμβανόμενες εργασίες, σε συνθήκες που μέχρι πρόσφατα, θεωρούνταν προνομιακό πεδίο του ανθρώπου.
Ίσως γι’ αυτό το στιγμιότυπο από το Πεκίνο δεν προκαλεί μόνο εντυπωσιασμό. Προκαλεί και ταυτόχρονα αμηχανία, αλλά και σκεπτικισμό.
Όχι επειδή ένα ρομπότ έτρεξε γρηγορότερα, αλλά επειδή το έκανε χωρίς καμία από τις αδυναμίες που συνοδεύουν την ανθρώπινη προσπάθεια. Και αν αναλογιστούμε ότι επρόκειτο στη συγκεκριμένη περίπτωση για έναν ειρηνικό αθλητικό αγώνα, σκεφτείτε ένα αντίστοιχο ρομπότ στο πεδίο μίας μάχης, σε μία πολεμική εμπλοκή, ή ακόμη και ως αστυνομική δύναμη εναντίον μίας διαμαρτυρίας πολιτών.
Και αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι η αρχή μιας σύγκρισης που, πλέον, δεν γίνεται στη θεωρία. Γίνεται στο… χρονόμετρο.
VIA: www.zougla.gr
