Το αρχικό πλήρωμα του Star Trek άλλαξε λόγω σεξιστικής απαίτησης από το NBC

Οι θαυμαστές του “Star Trek” γνωρίζουν ότι η αρχική σειρά είχε δύο πιλότους: “The Cage” (αναφέρθηκε ως Σεζόν 1 Επεισόδιο 0) και αργότερα, “Where No Man Has Gone Before” (αργότερα καταχωρήθηκε ως Season 1 Episode 3). Το «The Cage» είχε ένα κάπως διαφορετικό καστ από αυτούς που γνωρίζουμε και αγαπάμε τόσο καλά. Σε αυτή την έκδοση, ο Christopher Pike ήταν καπετάνιος του πλοίου και μια μάλλον διαφορετική, πιο συναισθηματική εκδοχή του Mr. Spock ήταν στο πλοίο.

Το πιο σημαντικό, ο εκτελεστικός αξιωματικός του Pike, που αναφέρεται ως Νούμερο Ένα, ήταν μια ισχυρή, φορώντας παντελόνι, όπλο γυναίκα που υποδυόταν ο Majel Barrett, ο οποίος αργότερα στη σειρά έγινε η αγαπημένη Nurse Chapel. Έγιναν πολλές αλλαγές μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου πιλότου, αλλά η πιο σημαντική ήταν η αντικατάσταση του Jeffrey Hunter ως Captain Christopher Pike με τον William Shatner ως Captain James T. Kirk. Σχεδόν εξίσου σημαντική ήταν η εξάλειψη της γυναίκας εκτελεστικού στελέχους, υπό τις εντολές του Μπράς του NBC, που απλά δεν μπορούσε να απολαύσει την ιδέα μιας ισχυρής, χωρίς συναισθηματισμό γυναίκα ηγέτη.

Όταν ο Τζιν Ρόντενμπερι παρουσίασε την ιδέα του για το «Star Trek», πρότεινε περίφημα ότι θα έμοιαζε με ένα «τρένο βαγόνι προς τα αστέρια». Δηλαδή, θα χρησιμοποιούσε τα δημοφιλή τροπάρια των παλιών ταινιών γουέστερν για να προσελκύσει το κοινό – αλλά θα προσθέσει μια ανατροπή επιστημονικής φαντασίας. Ενώ τα γουέστερν όπως το “The Big Valley” περιελάμβαναν περιστασιακά σκληρές γυναίκες με όπλα, ήταν ακόμα κάτι σπάνιο στη δεκαετία του 1960. Ήταν ακόμη πιο σπάνιοι στο τυπικό ναύλο της τηλεόρασης, όπου οι γυναίκες έπαιρναν ως νοικοκυρές, γραμματείς, πεθερές και άλλα παρόμοια. Στην πραγματικότητα, μόλις λίγα χρόνια πριν από την κυκλοφορία του “Star Trek”, η Mary Tyler Moore χρειάστηκε να διαφωνήσει με το ότι φορούσε παντελόνι στα γυρίσματα.

Ο Roddenberry, ωστόσο, ήθελε να σπρώξει τον φάκελο. Έδωσε τη σύζυγό του, Majel Barrett, σε έναν «ανδρικό» ρόλο, την έντυσε σεμνά με την ίδια στολή με τους άντρες συναδέλφους της, της έδωσε ένα φέιζερ και της ζήτησε να αναλάβει χωρίς συναισθηματισμό την ευθύνη της φιλοξενούμενης ομάδας καθώς κατευθυνόταν σε έναν άγνωστο πλανήτη. Ίσως ακόμη πιο τολμηρός, ζήτησε από τον Barrett να αναλάβει πραγματικά έναν σωματικά προκλητικό ρόλο στην υποταγή ενός ομολογουμένως τρελό εξωγήινου. Μερικές από τις πιο ριζοσπαστικές ιδέες του Roddenberry επιβίωσαν μέχρι τη δεκαετία του 2000, αλλά το 1965 ήταν απλώς απαράδεκτες.

Με βάση την κατανόησή του για το αμερικανικό κοινό, το NBC διαφώνησε με το Νούμερο Ένα. Σύμφωνα με τον Majel Barrett στο “An Oral History of Star Trek”, “Το NBC θεώρησε ότι η θέση μου ως Νούμερο Ένα θα έπρεπε να μειωθεί, επειδή κανείς δεν θα πίστευε ότι μια γυναίκα θα μπορούσε να κατέχει τη θέση της δεύτερης.

Μόλις πάρθηκε η απόφαση να εγκαταλείψει τον χαρακτήρα, ο Roddenberry έμεινε με ένα αίνιγμα. Είχε εγκαταλείψει τον δυνατό, χωρίς συναισθήματα χαρακτήρα του, αλλά τον ήθελε πολύ. Η λύση του: ο Spock, αντί για το νούμερο ένα, έγινε λογικός, σκληρός και χωρίς συναισθηματισμό. Αυτή η αλλαγή οδήγησε στον γνωστό πλέον και πολύ αγαπημένο χαρακτήρα του Spock, ο οποίος μάχεται συνεχώς με τα συναισθήματά του και, συχνά, χάνει. Υποκύπτοντας στις προσδοκίες του δικτύου, ανέπτυξε το ρόλο του Nurse Chapel.

Η Nurse Chapel ήταν όμορφη και ξανθιά, υποχείρια του αρσενικού επικεφαλής ιατρού του Enterprise, Dr. Leonard McCoy. Αυτή, σε ευθεία αντίθεση με το Νούμερο Ένα, ήταν ένας ευγενικός, συμπονετικός υποφαινόμενος, του οποίου το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό χαρακτήρα ήταν ένα ρομαντικό και (προφανώς) ανεκπλήρωτο πάθος για τον κύριο Σποκ. Σε ένα τελευταίο χτύπημα για τη θέση των γυναικών στο Enterprise, τα κοστούμια άλλαξαν ριζικά μετά τον δεύτερο πιλότο, “Where No Man Has Gone Before”.

Ενώ ακόμη και η σέξι Yeoman Smith σε αυτό το επεισόδιο φορούσε παντελόνια, αυτό δεν κράτησε. Η Grace Lee Whitney, η οποία έπαιζε τον επιθυμητό Yeoman Rand, συνέστησε στον Roddenberry ότι οι μικρο-μίνι φούστες πάνω από σχεδόν αόρατα σορτς, σε συνδυασμό με μαύρο σωλήνα και μπότες, θα αύξαναν τη δημοτικότητα της σειράς. Αυτά τα ρούχα, που ονομάστηκαν «skants», έγιναν μόνιμο βασικό στοιχείο του σόου. Μακροπρόθεσμα, τόσο ο Roddenberry όσο και ο Majel μπορεί να έχουν πάρει τον τελευταίο λόγο. Μετά το θάνατό τους, και οι δύο είχαν την τιμή να εκτοξευθεί η τέφρα τους στο διάστημα. Και, φυσικά, οι μεταγενέστερες επαναλήψεις του “Star Trek” παρουσίασαν γυναίκες καπετάνιους όπως η Captain Janeway της Kate Mulgrew στο “Star Trek: Voyager”.