Το WWE 2K25 είναι η νέα προσθήκη στα… Τι; Α, με συγχωρείτε. Νόμιζα ότι αφού η Take-Two έκανε copy-paste το παιχνίδι της, μπορούσα να κάνω το ίδιο και εγώ με το review μου. Έχουμε μπει στο 2026 και αυτό σημαίνει ότι η 2K έχει να μας προσφέρει έναν νέο ετήσιο τίτλο σε όλες τις αθλητικές σειρές της, εκ των οποίων μία είναι το WWE. Μετά από μία αρκετά απογοητευτική χρονιά στο προϊόν του sports entertainment κολοσσού, το WWE 2K26 έρχεται με μικρές καινοτομίες, τεράστιο roster, νέο MyRise και ένα showcase με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο παλαιστή όλων των ατίθασων teens του 2011, τον CM Punk.
Ιστορικά μιλώντας, θα περίμενε κανείς ότι το WWE 2K26 θα είναι το επόμενο μεγάλο άλμα των WWE videogames, με μία νέα φόρμα που θα ακολουθούσαν για χρόνια τα επόμενα, μέχρι το επόμενο reset. Το μοτίβο της THQ και μετέπειτα της 2K ακολουθούσε πιστά το φρεσκάρισμα του gameplay κάθε φορά που αφήναμε πίσω το προηγούμενο generation. Παρόλο που o φετινός τίτλος δανείζεται την περίφημη χειρονομία του Stone Cold και την προσφέρει απλόχερα (ή μάλλον όχι και τόσο απλόχερα) στα PS4 και Xbox One, οι αλλαγές σε σχέση με πέρυσι είναι μικρές, αλλά αισθητές. Υιοθετώντας μία λογική «αν δεν είναι χαλασμένο, μην το φτιάξεις», οι τροποποιήσεις στην ουσία του παιχνιδιού έχουν μία ποιότητα Rey Mysterio: δεν είναι τεράστιες, είναι όμως αρκετά σημαντικές και κρύβονται μακριά από τη μάσκα της επιφάνειας.
Οι πρώτες μου εντυπώσεις μετά το κολοσσιαίο download στον υπολογιστή μου ήταν αρνητικές. Χειρότερα από ένα 20λεπτο opening promo του Triple H το 2004, η εταιρεία απαιτεί τη δημιουργία ενός λογαριασμού 2K απλά και μόνο για να μπορεί να παίξει κανείς το παιχνίδι που αγόρασε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες εισόδου και λανθασμένων ρυθμίσεων, κατάφερα τελικά να μπω στο ρινγκ. Το μενού είναι πανομοιότυπο με το περσινό, που είναι κλώνος του προπέρσινου, κ.ο.κ. Αυτό ακούγεται σαν αρνητικό, και εν μέρει είναι διότι δεν έχει καθόλου προσωπικότητα, όμως όλα είναι απλά και εύκολα στην πλοήγηση, χωρίς έξτρα χαμένο χρόνο στην αναζήτηση των πολλαπλών modes που φιλοξενεί το παιχνίδι.
Αμέσως μας καλωσορίζει το φετινό soundtrack, που μάλλον είναι δύσκολο να κριθεί, καθώς έχει να κάνει με προσωπικά γούστα. Πάντως, ακόμα και σε μένα που είμαι άσχετος με τη μουσική, κάποια μου ήταν γνωστά και ακόμη και αν δεν είναι της αρεσκείας του παίκτη, μπορεί αν προτιμά, να ακούει εν συνεχεία το theme του D’lo Brown ή όποιων και όσων superstars, με τη χρήση του Jukebox. Huge pop για το When Worlds Collide που επιστρέφει από το original SvR. Γενικά μπορούμε κάθε χρονιά να έχουμε τουλάχιστον ένα ή δύο τραγούδια από παλιά games;
Οι βασικές αλλαγές στο gameplay
Ένα γρήγορο Exhibition match μας αποκαλύπτει όσα θέλουμε να ξέρουμε για τις αλλαγές στο gameplay.Το νέο σύστημα stamina εισάγει μία δεύτερη μωβ ρόδα και το μίσησα κεραυνοβόλα. Για κάποιο λόγο, όλοι κουράζονται πάρα πολύ γρήγορα πια, σε σημείο που ίσως καλύτερα θα ήταν να κάτσεις να φας ξύλο, αλλά ακόμα και έτσι, πάλι χάνεις stamina Δυστυχώς, το νέο stamina είναι πολύ κουραστικό, τόσο για τον παίκτη όσο και για τον παλαιστή μέσα στον αγώνα. Η Visual Concepts με την 2Κ κάτι δεν έχουν βρει καλά εκεί και προς το παρόν φαίνεται πως η καλύτερη λύση είναι να πειράξει κανείς τα sliders ή να απενεργοποιήσει τελείως το σύστημα της κούρασης εκτός και αν μπορεί να αντέξει να παίζει για 20 αγώνες έναν CM Punk με το cardio του Ultimate Warrior.
Στις θετικές καινοτομίες του gameplay, υπάρχει ένα νέο ragdoll system, δηλαδή ένα νέο σύστημα φυσικής που ακολουθούν τα σώματα. Αν δεν υπήρχε κανένας άλλος λόγος να πηδήξει κάποιος από το 2K25 στο φετινό παιχνίδι, ίσως τα ragdoll physics να αρκούν από μόνα τους. Ειδικά σε συνδυασμό με τις τρελές καταστάσεις του mode “The Island”, οι πτώσεις από τις τεράστιες, πανύψηλες σκαλωσιές κάνουν τους αγώνες πολύ πιο διασκεδαστικούς. Επιπλέον, κάποιες φορές οι αγώνες ξεκινούν με ένα mini-game τύπου handshake, staredown, chain wrestling, κτλπ.
Πληθώρα διαθέσιμων modes
Οι βασικοί πυλώνες του gameplay είναι τα γνωστά, απαράλλακτα modes που πάνω-κάτω κάνουν την επιστροφή τους κάθε χρονιά. Έχουμε το Showcase, το MyRise, το MyFaction, το The Island και τα Universe & GM Modes.Το Universe mode όπως και το GM Mode δεν αξίζουν κάποια ιδιαίτερη μνεία, όχι επειδή δεν αξίζουν τον χρόνο τους, απλά επειδή οι αλλαγές από τον περσινό τίτλο είναι ελάχιστες, μία από αυτές είναι η δυνατότητα του Draft στο Universe.
Το community creation suite επιστρέφει, επιτρέποντας 200 CAW slots αυτή τη φορά, κάτι που θα εκτιμηθεί ιδιαιτέρως. Τα παιχνίδια της σειράς πάντα είχαν ίσως τα καλύτερα creation systems, από την εποχή του Playstation 1, και το φετινό κεφάλαιο δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα 200 CAW slots βοηθούν πολύ στο customization του roster, από legends μέχρι παλαιστές από άλλες εταιρείες, μέχρι superheroes, όπως ακριβώς φανταστεί ο καθένας το προσωπικό του WWE. Ο περιορισμός είναι η φαντασία και δυστυχώς το τείχος στα platform locked creations μεταξύ PC και λοιπών κονσολών. Αν κανείς θέλει πραγματικά να ασχοληθεί, τα tools που μας προσφέρει η Visual Concepts μας επιτρέπουν να φανταστούμε το promotion μας όπως ακριβώς το θέλουμε. Spiderman vs Randy Orton; Φυσικά. Donald Trump vs Undertaker για το World Heavyweight Championship; Κανένα πρόβλημα. Πατήρ Ιωάννης vs Nia Jax; Όλα είναι πιθανά.
Ο CM Punk ανεβαίνει στον θρόνο του
To showcase φέτος έχει ως πρωταγωνιστή τον multi-time world champion, CM Punk. Έμοιαζε σαν ψέμα όταν ο “Voice of the Voiceless” επέστρεψε στο WWE μετά από ένα διάλειμμα 9 ετών (και μία περατζάδα στο AEW) κόβοντας τον ανταγωνισμό σαν αληθινό γυαλί μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, όπου ο Punk είναι πάλι World Heavyweight Champion. Δυστυχώς το showcase του, σε αντίθεση με την επιστροφή του είναι, με απλές λέξεις, απογοητευτικό. Όχι ως προς την επιλογή του cover star ή το gameplay, αλλά ως προς την επιλογή των αγώνων.
Συγκεκριμένα, το showcase χωρίζεται σε τρία μέρη. Πρώτα έχουμε μερικούς ιστορικούς αγώνες του CM Punk όπου, είτε αναβιώνουμε τις δόξες ή «διορθώνουμε» τα λάθη, τις σημαντικές ήττες δηλαδή. Η δεύτερη κατηγορία αγώνων είναι διάφορα dream matches που θέτουν αντιμέτωπο τον CM Punk απέναντι σε κάποιους από τους μεγαλύτερους superstars όλων των εποχών και η τελευταία κατηγορία είναι τα “What if ?” σενάρια, όπου αναρωτιόμαστε πώς μπορεί να είχε εξελιχθεί η καριέρα του Punk αν δεν είχε φύγει ποτέ το 2014.
Οι τελευταίες δύο κατηγορίες έχουν αρκετό ενδιαφέρον, αλλά η επιλογή των ιστορικών αγώνων είναι οριακά απαράδεκτη. Ο λόγος που περιμέναμε πάντα να μάθουμε το πρόσωπο γύρω από το οποίο περιστρέφεται το Showcase είναι επειδή αυτό σήμαινε αυτομάτως την συμπερίληψη κάποιων παλαιστών στο roster που δεν θα περιμέναμε αλλιώς. Οκ, δεν λέω ότι θα ήταν και πολύ λογικό να έχουμε τον Chris Jericho, τον Christopher Daniels ή οποιονδήποτε έχει συμβόλαιο με το AEW, αλλά δεν μπορούσαν να σκάψουν λίγο πιο βαθιά στις indie μέρες του Punk; Ή να δούμε κανέναν απρόσμενο αγώνα όπως με τον Ryback ή τον Alberto Del Rio;
Το ιστορικό κομμάτι του showcase με άφησε παγερά αδιάφορο, και ίσως να ήταν καλύτερο, εφόσον γνωρίζαμε από την αρχή ότι θα λείπουν σημαντικοί αγώνες (πώς γίνεται να λείπει ο Jeff Hardy από ένα showcase του CM Punk;), να υπήρχε ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στο “What if ?” μέρος του mode, κάτι που στέκεται από μόνο του σαν ιδέα να πουλήσει το Showcase. Τουλάχιστον, είμαι πολύ χαρούμενος να αναφέρω ότι φέτος δεν βρήκα κανένα εξοργιστικό timed objective όπως πέρυσι (Tamina, σε μισώ και θέλω να σου πετάξω στο κεφάλι μία βασιλόπιτα) και το μόνο παράλογο πράγμα είναι το προαιρετικό 20 man (ή woman αν παίζεις την AJ Lee) gauntlet, του οποίου η νίκη ξεκλειδώνει όλα τα Showcase unlockables, με έναν μόνο αγώνα.
Φέτος, το MyRise διηγείται την ιστορία του Archetype, ενός former world champion που έφυγε από το WWE πριν από δύο χρόνια. Η συγκλονιστική του/της επιστροφή, τη βραδιά μετά τη Wrestlemania γίνεται μέσα στο ring απέναντι από τον WWE Champion Bron Breaker ή την Jordynne Grace, ανάλογα με το φύλο του created superstar μας. Μετά από μία αναπάντεχη, εξευτελιστική ήττα, ο Archetype προσπαθεί να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του, κερδίζοντάς την σταθερά και τίμια ή βάναυσα και εκδικητικά. Το MyRise φέτος δεν είναι τεράστιο σε διάρκεια αλλά έχει αξία replayability, χάρις στα δύο μονοπάτια και τα προαιρετικά Rise matches.
Το mode των αθεράπευτα μαζοχιστών
Επίσης την επιστροφή του κάνει ο μεγαλύτερος monster heel στο παιχνίδι, ένα τέρας που καταβροχθίζει τον Brock Lesnar για πρωινό, το MyFaction. Έπειτα από 100 ώρες MyFaction στο WWE 2K25, θεωρώ τον εαυτό μου γκριζαρισμένο βετεράνο με μετατραυματική διαταραχή. Αν λοιπόν ένας φίλος με ρωτούσε αν αξίζει να ασχοληθεί με το MyFaction, θα του απαντούσα ότι είναι ένα υπερβολικά διασκεδαστικό mode που ανταμείβει την σκληρή δουλειά. Και ότι καλύτερα να ξεκινούσε το τσιγάρο ως μία υγιέστερη εναλλακτική στο MyFaction. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τα λόγια για να εκφράσω το πόσο αποκρουστικά, παράλογα και εκνευριστικά άδικο είναι το MyFaction, αλλά ξέρω το πώς να γράψω σε οποιονδήποτε νοήμων άνθρωπο διαβάζει αυτό το review να μην ασχοληθεί ούτε δευτερόλεπτο. Αφού κατάφερα και δεν έσπασα το Xbox μου με 100 ώρες MyFaction στο περσινό παιχνίδι (ακόμα έχω εφιάλτες με όλα τα casket matches, το Jade Cargill vs Chyna, κτλπ) ,δεν σκοπεύω να το κάνω και φέτος με το πολύ πιο ακριβό PC μου.
Μπήκα, είδα ό,τι ήταν να δω: 10 από τα 14 live events να έχουν τη μορφή Apex Reward, δηλαδή να θέλουν να τα παίξεις μέχρι τέσσερις φορές για να πάρεις όλες τις ανταμοιβές και αποφάσισα ότι το MyFaction είναι απλά ένα προϊόν της φαντασίας μου. Γενικά, οποιοδήποτε παιχνίδι βασίζεται τόσο συστημικά στο FOMO είναι δύσκολο να το πάρουμε στα σοβαρά, ειδικά όταν πολλά unlockables personas κρύβονται πίσω από time limited, παράλογα challenges. Συν του ότι το MyFaction καταργεί εντελώς τις επιλογές προσβασιμότητας, κάτι που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Πάντως για τους θαρραλέους, η βασική διαφορά του MyFaction φέτος είναι ότι αντί για τις ομάδες ανά φύλο, πλέον υπάρχει μόνο μία που δεν διαχωρίζει άντρες από γυναίκες.
Το The Island κάνει ντεμπούτο στα PC
Το The Island επιστρέφει στο 2K26 και για πρώτη φορά κάνει την εμφάνισή του στα PC. Μετά την πτώση του Roman Reigns στο 2K25, τρία διαφορετικά factions ανταγωνίζονται για την προσοχή του avatar μας, με τα Orders of Tradition, Anarchy και Shadows. Νέα towers, co-op PVP και το ολόφρεσκο και ολότρελο Scrapyard δίνουν μία νέα πνοή στο εν λόγω mode. Προς το παρόν έχει κυκλοφορήσει μόνο το πρώτο chapter, με δύο ακόμη να ακολουθούν μέσα στο χρόνο.
Αν πάλι με ρωτούσε κανείς αν αξίζει να ασχοληθεί με το The Island θα έπρεπε να απαντήσω μάλλον όχι ή έστω ναι με έναν τεράστιο αστερίσκο. Ναι επειδή τα Towers, το Scrapyard και τα τρία Orders έχουν αρκετό ενδιαφέρον ώστε να πούμε ότι το mode έχει κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει. Μεγάλο όχι επειδή σε κάθε προσφορά του προσπαθεί ξεδιάντροπα να μας βουτήξει το πορτοφόλι. Η αναβάθμιση του avatar μας γίνεται μέσω VC, γνωστή ψηφιακή οικονομία των παιχνιδιών της 2Κ. Κάθε νίκη μας επιβραβεύει με μόλις 150 VC. Πόσο κοστίζει το μέσο αξεσουάρ; Μερικές χιλιάδες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το The Island ευθύνεται για το πιο παράλογο leveling system που έχω δει στη ζωή μου. Τα Prestiges είναι διάφορα ranks που κρύβουν πίσω τους content και rewards. Για να ανεβάσουμε το Prestige μας, πρέπει να ανεβάσουμε το Overall μας μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο ξοδεύοντας το VC που είτε έχουμε μαζέψει ή έχουμε πληρώσει. Όλα καλά μέχρι εδώ. Όμως κάθε φορά που ανεβάζουμε το Prestige μας, το OVR γίνεται reset. Δηλαδή, οι αναβαθμίσεις που πληρώσαμε με VC χάνονται και πρέπει να τις ξαναπληρώσουμε. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν είναι παράνομο αυτό, αλλά είναι αηδιαστικό, ακόμη και για την Take 2.
Ένας ακόμα εφιάλτης
Και τώρα μένει να μιλήσουμε για μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές που εισάγει το 2K26. Μία αλλαγή που οι περισσότεροι γιουχάρουν, αλλά σχεδόν ντρέπομαι να πω ότι προσωπικά νιώθω ότι δουλεύει. Φέτος, τα περισσότερα unlockables έρχονται υπό τη μορφή του Ringside Pass, δηλαδή ένα Battle Pass που θα ανανεώνεται ανά περίπου έναν με δύο μήνες, μέχρι να φτάσουμε τα έξι. Το κάθε Ringside Pass έχει 40 επίπεδα σε δύο διαφορετικά tracks, το δωρεάν και το Premium. Καταλαβαίνω πλήρως τη λογική πίσω από το δωρεάν Battle pass και μάλιστα το προτιμώ χίλιες φορές από οποιαδήποτε άλλη μορφή unlockables είχαμε στο παρελθόν. Ο ρυθμός του RXP θα μπορούσε να είναι χειρότερος, το περιεχόμενο είναι εξαιρετικό και κυρίως επιβραβεύει τον παίκτη όσο παίζει το παιχνίδι.
Προτού με διασύρετε στην πλατεία με μία μεγάλη ταμπέλα που γράφει πάνω «Prideandaccomplishmentαλάς», η μορφή του Ringside pass έχει το μεγάλο θετικό ότι περιέχει ανταμοιβές για όλα τα modes. Παλαιστές, ζώνες, αρένες, boosts και cosmetics για το MyRise και το MyFaction και πολλά άλλα. Και το XP ξεκλειδώνεται σχεδόν σε όλα τα modes, το online, το exhibition, GM mode, Universe, Showcase, MyRise και οτιδήποτε άλλο έχει αγώνες, αν και μου έχει τύχει να μην κάνει track κάποιες φορές. Ίσως αυτό που δεν είναι τόσο λογικό είναι ότι αυτή τη μορφή ακολουθά και το Premium μέρος του Ringside pass. Δηλαδή δεν αρκεί να αγοράσει κάποιος το DLC, πρέπει να παίξει αρκετά ώστε να ξεκλειδώσει τα διάφορα tiers για να μπορεί να παίξει τον El Hijo del Vikingo ή τον Mr. Iguana.Τι κρίμα που δεν υπάρχει ένας πιο γρήγορος τρόπος για να μπορεί να παίξει κανείς το DLC που αγόρασε με αληθινά λεφτά, ε; Α μα πώς μου διέφυγε; Υπάρχουν τα Tier skips, κοστολογημένα στα 2 ευρώ έκαστο, για να μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, ρε αδελφέ! Τι; Εταιρική απληστία ότι πρέπει να δώσεις άλλα 80 ευρώ για να παίξεις το DLC που αγόρασες με 10; Ντροπή τέτοια λόγια!
Παρόλο που το περιεχόμενο και στα δύο μέρη της πρώτης season είναι αρκετά παραπάνω από επαρκές, θα μου έκανε τρομερά μεγάλη εντύπωση αν η ποιότητα των επόμενων seasons ήταν έστω η μισή από την πρώτη, ειδικά στο free κομμάτι του pass. Και αυτό το λέω συνειδητά διότι οτιδήποτε unlockable είχε να προσφέρει ο φετινός τίτλος είναι ήδη μέσα σε αυτή την πρώτη σεζόν. Κάθε free tier δίνει άπειρο πράγμα επειδή δεν υπάρχει πια κάποιο in-game store αλλά τι σημαίνει αυτό για το μέλλον; Υποψιάζομαι ότι οι σεζόν που θα ακολουθήσουν θα κολυμπάνε σε cosmetics, boosts και VC και δεν θα υπάρχει σχεδόν τίποτα από νέους παλαιστές και αρένες. Έστω, ελπίζω να βρουν εκεί μία θέση όλα τα χαμένα Personas που έχουν χαθεί από το MyFaction και τον οχετό του περιορισμένου χρόνου. Συνολικά για την ολοκλήρωση μίας σεζόν απαιτείται 32.000 RXP, δηλαδή περίπου 240 αγώνες. Άρα για να ξεκλειδώσει κανείς και τις 6 σεζόν free και premium περιεχομένου θα πρέπει να παίξει περίπου 1500 αγώνες, δηλαδή να κάνει μέσα σε ένα χρόνο ολόκληρη τη καριέρα του Roman Reigns. Πάντως, η ολοκλήρωση του Showcase KAI του MyRise δεν φτάνουν ούτε για αστείο για να μαξαριστεί η πρώτη σεζόν του Ringside Pass.
Όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι, πέρα από κάποιες περιέργειες στο αρχικό setup και το γεγονός ότι το παιχνίδι δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι το VRR, όλα είναι στρωτά και όμορφα. Τα γραφικά είναι πιο εντυπωσιακά από ποτέ, το commentary είναι όσο ζωντανό όσο το αληθινό programming και το ολικό performance είναι καλό, ακόμα και στο Steam Deck! Η δυσκολία είναι κατά μεγάλο βαθμό προσαρμόσιμη μέσω των sliders (αν και όχι σε όλα τα game modes) και μπορώ να πω ότι δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να αποφεύγουν τόσο συχνά οι αντίπαλοι στο Normal, τουλάχιστον στο Showcase του CM Punk. Το MyRise μου φάνηκε λίγο πιο εύκολο, οπότε εκεί αξίζει μία μεγαλύτερη δυσκολία.
To review βασίστηκε στη ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού, η οποία μας παραχωρήθηκε από τη CD Media.
Συνολικά, το WWE 2K26 είναι μία δίκοπη ατσάλινη καρέκλα. Το γενικό pattern εδώ πέρα είναι πως το 2K26 είναι ένα φανταστικό παιχνίδι σε περιεχόμενο και gameplay, που είχε την κακή τύχη να γίνεται publish από την 2Κ. Από τη μία το gameplay είναι καλύτερο από ποτέ, το roster είναι γιγάντιο (αν και είναι εμφανές ότι μεγάλο μέρος του roster είναι επαναλήψεις και fictional χαρακτήρες) και τα modes άφθονα. Από την άλλη, σε κάθε στροφή η 2Κ βρίσκει αφορμή για να μας ζητήσει να ανοίξουμε το πορτοφόλι, με μερικά από τα πιο εχθρικά monetization schemes που έχω δει ποτέ σε παιχνίδι. Θα ήταν πιο ευγενικό αν ερχόταν ο CM Punk με ένα μαχαίρι και απαιτούσε να του δώσω λεφτά, αλλά κάπως έτσι με έχει αφήσει να νιώθω το WWE 2K26. Και με διαφορά η πιο άδικη αγορά παιχνιδιού που έχω συναντήσει ποτέ. Η 2Κ επιλέγει να φτύσει στο πρόσωπο και τα χρήματα των παικτών της, λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν είναι αρκετά τα 70, 100 ή 150 ευρώ που χρεώνει για ένα παιχνίδι που συμπεριφέρεται σαν free-to-play. Ένα παιχνίδι με προοπτική για το καλύτερο wrestling game όλων των εποχών, αν μπορούσε να σταματήσει για ένα δευτερόλεπτο να μου κάνει monetize τα πάντα, ακόμη και αν τα έχω πληρώσει ήδη. Και ακόμα και αν δεν είστε fans του WWE και δεν σας ενδιαφέρει αυτό το review, αν είστε fans του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου ή οτιδήποτε άλλο κάνει η 2Κ, μην αγχώνεστε! Γιατί, στα αείμνηστα λόγια του Booker T, «These changes are coming for you…».
VIA: gr.ign.com
