Η επιτυχία του Crimson Desert είναι πλέον δεδομένη. Ο τίτλος αν και αντιμετωπίστηκε με μια αυστηρότητα από τους περισσότερους κριτικούς, βρήκε τη θέση του στην καρδιά των παιχτών που φαίνεται να το αποθεώνουν καθημερινά. Παράλληλα, μπορεί κανείς να βρει ποικίλο περιεχόμενο για το παιχνίδι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που εξυμνεί την ποικιλία και τα μυστικά που κρύβει ο τίτλος. Το παρ ‘ολίγον πρίκουελ του MMO Black Desert που άλλαξε κατεύθυνση σε single player, κατάφερε να αποσπάσει μέχρι και τα εύσημα του πρωθυπουργού της Νότιας Κορέας. Είναι όντως το Crimson Desert τόσο καλό και αποτελεί μια νότα φρεσκάδας σε ένα κορεσμένο είδος; Απέτυχαν οι κριτικοί να δουν τις πραγματικές δυνατότητες του τίτλου, ή το κοινό με γνώμονα τους influencer αδυνατεί να διαχωρίσει τη διασκέδαση από την ποιότητα; Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε!
Η ιστορία μας ακολουθεί τον Kliff Greymane, ο οποίος βλέπει την φυλή των Greymanes να οδηγείται μακριά από την περιοχή τους, την Pailune και να βρίσκονται στην εξορία από τους Black Bears. O αρχηγός τους, Myurdin σκοτώνει των ήρωα μας σε μια διένεξη και ο τελευταίος μεταφέρεται για άγνωστο λόγο στην Abyss, ένα μέρος που συνυπάρχει με τον κόσμο και διακατέχεται από περίεργες δυνάμεις και τεχνολογίες. Έπειτα, ο Kliff ξυπνάει στην περιοχή της Hernand με σκοπό να κατανοήσει τι συμβαίνει, αλλά και να βρει τους διάσπαρτους στον κόσμο συμμάχους του, με στόχο να ενώσει ξανά τους Greymanes. Φυσικά, ο Kliff αγνοεί ότι τον περιμένουν μεγαλύτερα πράγματα.
Η ιστορία του τίτλου εξελίσσεται μέσα από 12 κεφάλαια, έναν πρόλογο και έναν επίλογο. Κάθε κεφάλαιο αποτελείται από μια σειρά αποστολών όπου θα μας ζητηθούν να κάνουμε κάποια πράγματα, θα μάθουμε πως λειτουργούν κάποια άλλα και πάντα θα καταλήγει σε ένα boss fight όπου θα δοκιμαστούν οι δεξιότητες μας. Τα ίδια κεφάλαια ξεκινούν με μια σκηνή όπου κάτι συμβαίνει στον κόσμο του Pywel, το οποίο θα κληθεί ο ήρωας μας να ανακαλύψει. Ο τρόπος αυτός λειτουργεί αποτελεσματικά, αφού μας κινεί την περιέργεια και μας κάνει να νιώθουμε ότι παίρνουμε μέρος σε μια σειρά, όπου αυτοτελή επεισόδια της θα καταλήξουν σε μια κλιμάκωση. Δυστυχώς, αυτή η αίσθηση είναι παροδική, αφού η γραφή αδυνατεί να εμβαθύνει, ή να συνδέσει τα γεγονότα μεταξύ τους. Ο Kliff δεν εμφανίζει τα απαιτούμενα κίνητρα για να προχωρήσει ο ίδιος την ιστορία (εκτός από ένα κεφάλαιο), οπότε πάντα τα γεγονότα μας προλαβαίνουν και όλη την ώρα ικανοποιούμε θελήματα για κόσμο που δεν γνωρίζουμε. Σε αντάλλαγμα, αποκτούμε ένα στάτους στον κόσμο και βρισκόμαστε μάρτυρες αποκαλύψεων που υπολείπονται δυναμικής παρουσίας και δεν υπονοούνται στο ελάχιστο από τα ίδια τα γεγονότα.
Αυτό που προσπαθεί να χτίσει ο τίτλος ως ένα επικό οδοιπορικό, δεν είναι παρά μια τυχαία αλληλουχία συμβάντων όπου εμφανίζονται και εξαφανίζονται πρόσωπα κατ’ επίκληση. Ακόμα και ο τίτλος του παιχνιδιού, Crimson Desert, -παρότι είναι το όνομα μιας περιοχής στον κόσμο- δεν θα μας απασχολήσει παρά μόνο για ένα μικρό κομμάτι που δεν έχει να προσδώσει τίποτα παραπάνω από ένα τσιτάτο. Οι χαρακτήρες δεν συζητούν γεγονότα μεταξύ τους, δεν αναπτύσσουν σχέσεις και δεν αναπτύσσονται οι ίδιοι, καταλήγοντας να είναι καρικατούρες του εαυτού τους. Πολλοί τείνουν να δικαιολογούν τις αστοχίες αυτές με την αιτιολόγηση ότι η κεντρική ιστορία του τίτλου αποτελεί τον βασικό τρόπο με τον οποίο θα μάθουμε τους μηχανισμούς αυτού. Δυστυχώς το επιχείρημα καταρρίπτεται εύκολα, δεδομένου ότι το σενάριο θα μας απασχολήσει περίπου 50 ώρες και παράλληλα θα χρειαστεί να ασχοληθούμε με δευτερεύον περιεχόμενο για να αναπτύξουμε τον χαρακτήρα μας. Παράλληλα, υπολείπεται ο τίτλος περιεχομένου που να θεωρείται end game.
Παρόλα αυτά, μια αδύναμη ιστορία δεν είναι ικανή να ρίξει στα τάρταρα έναν τίτλο, ειδικά αν η gameplay λούπα του είναι δυνατή για να μας κρατήσει. Εδώ τα πράγματα είναι μεικτά. Το Crimson Desert έχει ένα δημιουργικό σύστημα μάχης που εμπεριέχει πολλές κινήσεις και όπλα και είναι αρκετά γρήγορο ώστε να χρειαζόμαστε καλά αντανακλαστικά. Οι μάχες με τα “αφεντικά” του κόσμου είναι επίσης ποικίλες και πολύ καλά σχεδιασμένες και αναδεικνύουν την εμπειρία της εταιρείας σε αυτό το κομμάτι. Το μεγαλύτερο κομμάτι των αποστολών, είτε είναι κύριες είτε δευτερεύουσες, θα μας βρει να αντιμετωπίζουμε αντιπάλους με φόντο διάφορα τοπία και να απελευθερώνουμε σημεία ενδιαφέροντος. Ο αριθμός των αντιπάλων που θα αντιμετωπίσουμε είναι πραγματικά τεράστιος και η ποικιλία σε κινήσεις και επιλογές τέτοια που δεν θα βαρεθούμε εύκολα. Τεράστιο θετικό σε αυτό είναι το ότι το παιχνίδι όταν λήξουν αυτές οι διενέξεις, θα στείλει αυτόματα τα λάφυρα των αντιπάλων στο σεντούκι της βάσης μας, βγάζοντας μας από την άβολη θέση του να οργώνουμε το πεδίο της μάχης. Ενδιαφέρον επίσης είναι ότι μπορούμε να μάθουμε κινήσεις εν μέσω μάχης, αν αυτές γίνουν από κάποιον αντίπαλο και με αυτό τον τρόπο να γλιτώσουμε τους πόντους αναβάθμισης μας.
Εκτός της μάχης, θα κληθούμε να ασχοληθούμε επίσης με μια πληθώρα πραγμάτων άμεσα συνυφασμένα με το MMO ιστορικό της ομάδας ανάπτυξης. Στον πυρήνα κυριαρχεί η εξερεύνηση. Ο κόσμος του Crimson Desert κυριαρχείται από έναν μυστικισμό και στο διάβα μας θα βρούμε τα απομεινάρια ενός παλαιού πολιτισμού. Εκεί, μας περιμένουν διάφοροι γρίφοι οι οποίοι θα μας επιβραβεύσουν με πόντους εμπειρίας και άλλα αντικείμενα. Στην κατοχή μας, θα έχουμε ένα φανάρι το οποίο λειτουργεί ως οδηγός αυτών των σημείων στον χάρτη. Έτσι, η εξερεύνηση αποκτά μια οργανική βάση και κάθε σημείο που βλέπουμε στον περίγυρο μας έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Πέρα από αυτό το κομμάτι όμως, θα κληθούμε να μαζέψουμε υλικά για να αναβαθμίσουμε τον εξοπλισμό μας, να επεκτείνουμε τη βάση μας, να διακοσμήσουμε το σπίτι μας, να μαγειρέψουμε, να κυνηγήσουμε, να κλέψουμε, να ασχοληθούμε με τον τζόγο και ότι άλλο μπορούμε να βάλουμε στο νου μας.
Όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέρονται και σε έναν βαθμό λειτουργούν ικανοποιητικά, το πρόβλημα είναι όμως ότι πότε δεν καταφέρνουν να δέσουν σε ένα ενιαίο σύνολο. Για παράδειγμα, η δυνατότητα να κλέβουμε από τα σπίτια και τον κόσμο πάει κόντρα με τους χαρακτήρες που θα χειριστούμε και την σκιαγράφηση τους κι έρχεται μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τα πιθανά θέλω του παίχτη. Στις κύριες αποστολές που θα χρειαστούμε να εισβάλουμε σε οικείες, δεν χρησιμοποιείται ο μηχανισμός αυτός καθόλου, αφού ο λόγος συνήθως είναι η επαφή με κάποιο πρόσωπο. Υπάρχει ένας μηχανισμός απόκρυψης, ο οποίος δεν εμβαθύνει αρκετά και τις περισσότερες φορές αρκεί ένα τρέξιμο προς όπου μας προστάζει η αποστολή να πάμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αντικείμενα προς αναβάθμιση, ή το μαγείρεμα. Ενώ υπάρχουν φυλλάδια για κατασκευή όπλων, συνταγές μαγειρικής για αναβαθμισμένα φαγητά και σημεία με υλικά προς περισυλλογή, αν έχουμε στην τσέπη μας 300 περίπου ασημένια νομίσματα, μπορούμε να βγάλουμε όλο το παιχνίδι απλά αγοράζοντας υλικά και φαγητά από τους πωλητές. Τα λεφτά δεν είναι δύσκολο να βγουν στον κόσμο του παιχνιδιού, τουλάχιστον το εν λόγω ποσό και οι πωλητές δουλεύουν εικοσιτετράωρα βάλλοντας την ατμόσφαιρα ζωντάνιας που προσπαθεί να χτίσει ο τίτλος.
Οι δευτερεύουσες αποστολές ακολουθούν την ίδια συλλογιστική. Πέρα από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, πρόκειται για αποστολές που ικανοποιούμε θελήματα τρίτων χωρίς ποτέ να εμβαθύνουμε στον κόσμο του παιχνιδιού και γιατί βρίσκεται στην κατάσταση αυτή που τον αντικρύζουμε. Ο κόσμος θεωρείται τρόπον τινά δεδομένος και οι ανακαλύψεις μας είναι κυρίως υλικές και ανταμείβουν πρωτίστως τον παίχτη και δευτερευόντως τον χαρακτήρα μας. Η δομή της πλειοψηφίας αυτών είναι ως εξής: Ξεκινάμε από το σημείο Α και ακολουθούμε έναν χαρακτήρα μέχρι το σημείο Β όπου μας εξηγεί συνοπτικά το τι θα κάνουμε. Έπειτα, πρέπει να φτάσουμε μόνοι μας μέχρι το σημείο Γ που πολλές φορές θα είναι ένα άσχετο σημείο σε σχέση με τη διαδρομή που κάναμε πιο πριν. Αυτός ο ξεπερασμένος σχεδιασμός αποστολών καθυστερεί απλά τον παίχτη, αυξάνοντας τον χρόνο μιας αποστολής που θα ήταν κατά μέσο όρο δέκα λεπτά με ένα τέταρτο. Τέτοιες δευτερεύοντες αποστολές έχουν και οι δύο δευτερεύοντες χαρακτήρες μας, χωρίς όμως να αναπτύσσονται μέσα από αυτές με κάποιον ουσιαστικό τρόπο. Από την άλλη πλευρά, η ανάπτυξη της βάσης μας και η εύρεση των υπολοίπων Greymane έχει ένα ενδιαφέρον και ψήγματα ψυχής στο γράψιμο. Δεν επενδύει ποτέ το παιχνίδι σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις σχέσεις, αλλά η καθημερινότητα που δημιουργείται στη βάση μας είναι ικανή να μας κάνει να αφιερώσουμε ένα μεγάλο κομμάτι του χρόνου μας. Εδώ δημιουργείται ένα μεγάλο παράδοξο. Ο πιο αντιπαθητικός και ενοχλητικός χαρακτήρας του τίτλου, ο Yann, ο οποίος υπάρχει για να εξυπηρετεί το κωμικό στοιχείο του Crimson Desert, είναι και ο πιο καλά σκιαγραφημένος. Στις αποστολές του μοιράζει απλόχερα στοιχεία του χαρακτήρα του και τα κίνητρα του, ή τις έγνοιες του σε βαθμό που τον κάνει τον πιο ανθρώπινο απ’ όλους.
Τώρα ήρθε η ώρα να περάσουμε στον συνδετικό κρίκο όλων των παραπάνω, που είναι ο χειρισμός. Οι κινήσεις που έχουμε στη διάθεση μας είναι τόσες πολλές, που ο χειρισμός είναι υπερφορτωμένος (τουλάχιστον στο χειριστήριο) και δύστροπος. Είναι τόσες οι κινήσεις, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν την επίλυση γρίφων, αλλά έχουν και μια μερική χρήση στη μάχη, που όχι μόνο τις ξεχνάς αλλά τις ξεχνάει και το ίδιο το παιχνίδι, αφού μπορεί να τις επαναφέρει αρκετές ώρες μετά από ενασχόληση. Έπειτα, είναι ο τρόπος που γίνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το να σηκώσουμε το σπαθί μας και να στείλουμε φως προς τους αντιπάλους. Πρέπει πρώτα να πατήσουμε R1 + L1, έπειτα κρατώντας πατημένα τα κουμπιά να πατήσουμε L1 και μετά να κινήσουμε το σπαθί με τον δεξί αναλογικό μοχλό. Αυτό, μπορεί να σταματήσει κάποιους αντιπάλους, αλλά καλή τύχη όταν γίνεται εν μέσω μιας γρήγορης μάχης. Φυσικά, με ένα πληκτρολόγιο τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά και ίσως καλύτερα. Σε παρόμοιες καταστάσεις θα βρεθούμε αν προσπαθήσουμε να κάνουμε διπλό άλμα και κλωτσιά αλλά θα βρεθούμε να αιωρούμαστε, ή όταν κατά την ένταση της μάχης θα αμολήσουμε τον γάντζο μας που ενεργοποιείται πατώντας στο L3. Γενικά, η δυσκολία που για την οποία επικρατεί ένας ντόρος, δεν οφείλεται στην αντικειμενική δυσκολία των αναμετρήσεων την οποία βρήκα αρκετά ισορροπημένη, αλλά στην μάχη με τον χειρισμό και την κάμερα. Ειδικά στα boss fight, το lock on έχανε συνέχεια τον στόχο του και πολλές φορές αντίκρυζα λόγω της κάμερας την φάτσα του χαρακτήρα μου να με κοιτάει με απόγνωση. Είναι κρίμα, γιατί ο χειρισμός δεν αφήνει τις αναμετρήσεις αυτές να λάμψουν, αφού σχεδιαστικά αποτελούν τις καλύτερες στιγμές του Crimson Desert.
Συνεχίζοντας, θα μιλήσουμε για τον τεχνικό τομέα του τίτλου. Εγώ έπαιξα στο απλό PS5 και είχα τις εξής τρεις επιλογές: Quality, Balanced και Perfomance. Δοκιμάζοντας και τις τρεις, κατέληξα να επιλέγω την μεσαία που δίνει τα καλύτερα των δύο κόσμων. Αυτό, γιατί οι πτώσεις των καρέ ήταν αρκετές ιδιαίτερα στην πρώτη επιλογή που πάσχιζε να κρατήσει την ανάλυση, ενώ πτώσεις είχαμε και στο performance, με τα 60 καρέ να πέφτουν εξίσου χαμηλά, συνοδεία της ανάλυσης. Αυτό συνέβαινε αρκετά σε καταστάσεις που είχαμε έντονα εφέ και πολλούς αντιπάλους στην οθόνη. Στο balanced φάνηκε ότι η ανάλυση μπορούσε να διατηρηθεί σε ένα καλό επίπεδο, με τα καρέ να προσφέρουν μια σχετική ομαλότητα. Όσον αφορά την καλλιτεχνική διεύθυνση, ο κόσμος του Crimson Desert είναι εντυπωσιακός και βρίθει λεπτομέρειας. Οι τοποθεσίες που θα επισκεφτούμε είναι πολλές και ποικίλες με καλή καθετότητα στον σχεδιασμό τους και υπέροχες λεπτομέρειες. Θα δούμε τσοπάνηδες να βοσκούν πρόβατα, γλάρους να πετάνε στις ακτογραμμές, μικρά ζωάκια να τρέχουν ανάμεσα από τις καλλιέργειες και το φως του ήλιου να περνάει μέσα από τα δέντρα και να απλώνει την σκιά τους πάνω μας. Η μόνη μου ένσταση είναι στις λεπτομέρειες στα πρόσωπα των χαρακτήρων και η έλλειψη λεπτομέρειας στις υφές των υφασμάτων, που δεν είναι όμως ικανές να χαλάσουν τη συνολική εικόνα.
Διαμετρικά της καλλιτεχνικής διεύθυνσης έρχεται και κάθεται ο ηχητικός τομέας. Οι μελωδίες που θα ακούσουμε είναι τετριμμένες, πατάνε σε γνωστά μοτίβα τα οποία έχουμε ακούσει μυριάδες φορές και δεν υπάρχει η μελωδία αυτή που θα ταυτιστεί με τον τίτλο. Αντίστοιχα, η ηθοποιία δεν έχει την απαραίτητη δυναμική στο εύρος της και είναι περισσότερο διεκπαιρεωτική, χωρίς συναίσθημα και βάθος. Αυτό βέβαια είναι συνεπακόλουθο της γραφής, που πάσχει στο να παρουσιάσει έναν διάλογο με συνοχή και ρυθμό.
Εν κατακλείδι, το τεράστιο πρόβλημα του Crimson Desert είναι το να καταφέρει να δώσει ένα συνεκτικό αποτέλεσμα με τους ποικίλους μηχανισμούς του να τροφοδοτούν έναν ενιαίο σύνολο. Αντιθέτως, αυτό που έχουμε απέναντι μας είναι έναν κατακερματισμένο παιχνίδι με σκόρπιες ιδέες και έναν πυρήνα που υπολείπεται πρωτοτυπίας και ψυχής. Το Crimson Desert ξεκινάει με έναν ρομαντισμό που είναι ικανός να αδράξει τις καρδιές όσων περιμένουν κάτι πολύπλοκο, ή ξεχωριστό, στην πορεία όμως αποκαλύπτεται ένας εαυτός δίχως περιεχόμενο και σκέψη πίσω από τα κεντρικά χαρακτηριστικά του. Ακόμα και η τοποθεσία των αντικειμένων μέσα στον κόσμο δεν βγάζει νόημα δεδομένης της σημαντικότητας τους, ενώ ουκ ολίγες φορές μπήκαμε σε σπίτια που ήταν ολόιδια σε σχεδιασμό και διακόσμηση. Είναι κρίμα, διότι ο τίτλος μπορεί να προσφέρει διασκέδαση ποικιλοτρόπως, όμως παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά. Αν θέλετε να χαθείτε σε έναν κόσμο χωρίς να έχετε προσδοκίες, τότε πιθανώς το Crimson Desert θα σας καλύψει.
Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παροχή του ψηφιακού αντιτύπου για τις ανάγκες της κριτικής!
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Crimson Desert πετυχαίνει σε δύο πράγματα. Τη μάχη και την εξερεύνηση. Θα έπρεπε να χτίσει σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά και ίσως μιλούσαμε για έναν εξαιρετικό τίτλο. Στην παρούσα φάση όμως, φαίνεται ότι προσπαθεί ανεπιτυχώς να χωρέσει πολλά αχλάδια κάτω από μια μασχάλη.
ΘΕΤΙΚΑ
Η μάχη του.
Η εξερεύνηση και οι γρίφοι.
Τα boss fights.
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Η ιστορία.
Κατακερματισμένες ιδέες αριστερά και δεξιά χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο.
Ο ηχητικός τομέας.
Ο σχεδιασμός των αποστολών.
VIA: psaddict.gr
