Ακόμη και χωρίς το πάνω ράμφος, ένα πουλί στη Νέα Ζηλανδία αψηφά τις πιθανότητες στην κορυφή της σειράς ραμφίσματος. Ο Μπρους είναι ένας διασωμένος κέα (Νέστωρ σημειωτής) παπαγάλος που είναι το άλφα αρσενικό μεταξύ των ειδών του που ζει στο Willowbank Wildlife Reserve στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι έφτασε στην κορυφή λόγω της δικής του μοναδικής τεχνικής μάχης – του ράμφους.
“Αυτός [Bruce] πέτυχε αυτό το καθεστώς μόνος του με τη βοήθεια μιας εντελώς νέας τεχνικής μάχης – μια ώθηση με ώθηση με το εκτεθειμένο κάτω ράμφος του – που δεν μπορεί να αναπαραχθεί το άθικτο από το ράμφος kea. Alexander Grabham ένας βιολόγος Te Whare Wānanga o Waitaha / Πανεπιστήμιο του Canterbury στη Νέα Ζηλανδία, είπε σε δήλωση.
Ο Grabham είναι ο συν-συγγραφέας μιας μελέτης που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Τρέχουσα Βιολογία που περιγράφει το ράμφος του Μπρους να τρέχει και να είναι απίθανο να γίνει άλφα αρσενικό.
Γνωρίστε τον Bruce the beak jouster
Το 2013, οι οικολόγοι βρήκαν τον Μπρους ως ανήλικο, χωρίς να του λείπει ήδη το πάνω ράμφος του. Του φρόντισαν ξανά για την υγεία του στο καταφύγιο άγριας ζωής, αλλά δεν είναι σαφές πώς έχασε το ράμφος του. Οι φροντιστές του υποψιάζονται ότι τον έπιασαν κάποιο είδος παγίδας ζώων. Από τότε, ο Μπρους δεν άφησε τις διαφορές του να τον σταματήσουν. Ανέπτυξε έναν τρόπο να χρησιμοποιεί μικρά βότσαλα για να σκουπιστεί, που είναι το πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση χρήσης εργαλείων αυτοφροντίδας σε κέα. Αυτοί οι απειλούμενοι αλπικοί παπαγάλοι με το πράσινο φτέρωμα είναι ιδιαίτερα ευφυείς και ζουν μόνο στο νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας.
Αφού τεκμηρίωσαν τη χρήση εργαλείων του Bruce, ο Grabham και οι συνάδελφοί του παρατήρησαν επίσης ότι καταπολέμησε άλλα πουλιά χρησιμοποιώντας ωθήσεις. Συνολικά, κατέγραψαν 227 αγωνιστικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ του kea στο Willowbank, συμπεριλαμβανομένων εννέα αρσενικών και τριών θηλυκών.
Ο Μπρους χρησιμοποιεί το εκτεθειμένο κάτω ράμφος του για να σπρώξει τον αντίπαλό του, τόσο από κοντά όσο και από μακριά. Θα τρέξει επίσης ή θα πηδήξει για να ωθήσει το ράμφος του απευθείας στους αντιπάλους και τα άλλα πουλιά δεν μιμούνται αυτές τις κινήσεις. Περίπου στο 73 τοις εκατό των περιπτώσεων, οι κινήσεις του με τρεμούλες εκτοπίζουν αμέσως τους αντιπάλους. Άλλοι keas δεν μπορούσαν να επαναλάβουν αυτή την κίνηση και θα έφευγαν. Η ομάδα ήθελε να μάθει περισσότερα για αυτή την κίνηση και να δει τι σήμαινε για την κοινωνική του θέση.
Ξεπέρασε και τις 36 αλληλεπιδράσεις με άλλα αρσενικά στην ομάδα που παρατήρησε η ομάδα, επιβεβαιώνοντας ότι είναι το κυρίαρχο άλφα αρσενικό της ομάδας. Ο Μπρους κυριαρχεί επίσης κοινωνικά κατά τη διάρκεια της σίτισης και της αλλοπροπόνησης – ή την περιποίηση ενός άλλου ατόμου ως ένας τρόπος για τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών.
Επιπλέον, οι νίκες του οδήγησαν σε κάποια άλλα οφέλη για την υγεία. Ο Bruce είχε τα χαμηλότερα επίπεδα μεταβολιτών της ορμόνης κορτικοστερόνης στη μελέτη, υποδεικνύοντας μειωμένα επίπεδα στρες σε σύγκριση με τα άλλα πουλιά. Η κατάστασή του άλφα του έδωσε επίσης προτεραιότητα πρόσβασης στις ταΐστρες και ήταν το μόνο αρσενικό που περιποιήθηκε από άλλα αρσενικά, συμπεριλαμβανομένου του καθαρισμού του ράμφους.
Σύμφωνα με την ομάδα, αυτό υπογραμμίζει ότι τα keas έχουν αξιοσημείωτη συμπεριφορική ευελιξία και νοημοσύνη και έχει ευρύτερες επιπτώσεις για τις σωματικές αναπηρίες στην άγρια φύση. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει σχέσεις μεταξύ συμπεριφορική ευελιξία και μεγάλοι εγκέφαλοι και η επιβίωση ενός είδους. Ο Bruce δείχνει πώς μπορούν να παίζουν αυτοί οι σύνδεσμοι σε ατομικό επίπεδο και τα χαρακτηριστικά που έχουν σημασία για τα πουλιά κάθε μέρα.
«Ο Μπρους μας δείχνει ότι η καινοτομία στη συμπεριφορά μπορεί να βοηθήσει στην παράκαμψη της σωματικής αναπηρίας, τουλάχιστον σε είδη με γνωστική ευελιξία για την ανάπτυξη νέων λύσεων», είπε ο Grabham.
Τα ευρήματα εγείρουν επίσης ένα κρίσιμο ερώτημα για την καλή διαβίωση των ζώων. Εάν ένα ζώο με αναπηρία μπορεί να «καινοτομήσει τον δρόμο του προς την επιτυχία», η προσθετική και άλλες παρεμβάσεις μπορεί να μην είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του.
«Μερικές φορές το ζώο μπορεί να τα πάει καλύτερα χωρίς βοήθεια», είπε ο Grabham.
PopSci 2025 Τα καλύτερα νέα
VIA: www.popsci.com
