Στο δεύτερο μήνα του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν, η σύγκρουση στον Κόλπο συνεχίζει να κλιμακώνεται—οι αεροπορικές επιδρομές διευρύνονται, οι αγορές πετρελαίου αντιδρούν και η πίεση αυξάνεται γύρω από το Στενό του Ορμούζ. Αλλά πέρα από τις άμεσες ανησυχίες για την ασφάλεια και τις οικονομικές ανησυχίες, ένα άλλο ερώτημα σιγά σιγά διαμορφώνεται: Τι πραγματικά συμβαίνει εάν χτυπηθεί μια πυρηνική τοποθεσία;
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ακόμη και αν χτυπηθεί μια πυρηνική εγκατάσταση, μια μεγάλης κλίμακας ραδιολογική καταστροφή είναι απίθανη. Οι σύγχρονες εγκαταστάσεις έχουν σχεδιαστεί με πολλαπλά συστήματα ασφαλείας που μπορούν να κλείσουν τους αντιδραστήρες και να περιορίσουν τις ζημιές.
Ο κίνδυνος δεν καθορίζεται από την ίδια την απεργία, αλλά από το τι βλάπτει η απεργία μέσα στην εγκατάσταση. Ο κίνδυνος γίνεται σημαντικά υψηλότερος, ωστόσο, εάν αυτά τα συστήματα αποτύχουν—ή εάν ένας επιχειρησιακός πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής επηρεαστεί άμεσα.
Εκεί που αρχίζει ο κίνδυνος
Στις 28 Φεβρουαρίου, όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν μια συντονισμένη στρατιωτική εκστρατεία κατά της ηγεσίας και της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν, οι εγκαταστάσεις πυρηνικών και βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν επισημάνθηκαν ως πιθανοί στόχοι. Καθώς η σύγκρουση βάθυνε, ανέφεραν Ιρανοί αξιωματούχοι απεργίες στην πυρηνική εγκατάσταση Natanz, ένα πρωτεύον συγκρότημα εμπλουτισμού ουρανίου, που βρίσκεται περίπου 140 μίλια από την Τεχεράνη.
Ακολούθησαν απεργίες στο Εγκαταστάσεις Αρδακάν καθώς και το Khondab βαρύ νερό αντιδραστήρα, ο οποίος έμεινε ανενεργός μετά την επίθεση. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, υπήρχαν επίσης πρόσθετες βαριές βόμβες καταστροφής εκτοξεύτηκε στο Ισφαχάν, σε κοντινή απόσταση από το Κέντρο Πυρηνικής Τεχνολογίας του Ισφαχάν.
Μέχρι στιγμής, οι διεθνείς φύλακες δεν έχουν αναφέρει διαρροές ραδιενέργειας από τις στοχευόμενες εγκαταστάσεις. Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) δήλωσε εκεί δεν είναι ένδειξη μόλυνσης εκτός εργοταξίου, ακόμη και μετά από αναφερθείσες απεργίες σε τοποθεσίες όπως το Natanz και κοντά στο Ισφαχάν.
Αλλά η ανησυχία δεν περιορίζεται στον τόπο πρόσκρουσης.
Σε ολόκληρο τον Κόλπο, οι κίνδυνοι διαμορφώνονται από τη γεωγραφία και τις υποδομές. Μεγάλο μέρος της περιοχής εξαρτάται από το αφαλατωμένο θαλασσινό νερό – συστήματα που έλκονται απευθείας από τη θάλασσα. Εάν το ραδιενεργό υλικό εισχωρούσε σε θαλάσσια περιβάλλοντα, δεν θα εξαπλώθηκε μόνο μέσω των οικοσυστημάτων, αλλά μέσω της υποδομής που παρέχει πόσιμο νερό σε εκατομμύρια.
Ο πυρηνικός σταθμός Bushehr, που βρίσκεται κατά μήκος της ακτογραμμής του Κόλπου του Ιράν, βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από γειτονικά κράτη. Αν και δεν έχει επηρεαστεί άμεσα, οι ειδικοί έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε κλιμάκωση που αφορά παράκτιες πυρηνικές υποδομές θα μπορούσε να έχει διασυνοριακές συνέπειες.
Τι θα συμβεί στη συνέχεια
Κάθε χτύπημα σε πυρηνική τοποθεσία δεν οδηγεί σε δραματική έκρηξη σύννεφων μανιταριών ή σε άμεση απελευθέρωση ακτινοβολίας. Αυτό που έχει σημασία είναι πού χτυπιέται ο ιστότοπος και πόση ζημιά προκαλείται στα συστήματα ασφαλείας του.
Μέσα σε λίγα λεπτά από την πρόσκρουση, ένας αντιδραστήρας έχει σχεδιαστεί για να κλείνει αυτόματα. Αυτό σταματά την πυρηνική αντίδραση, ενεργώντας ως η πρώτη γραμμή άμυνας. Αλλά το κλείσιμο δεν εξαλείφει τον κίνδυνο.
Ο πυρήνας του αντιδραστήρα συνεχίζει να παράγει θερμότητα ραδιενεργή διάσπαση, και ότι η θερμότητα πρέπει να ελέγχεται. Η έκταση της ζημιάς —είτε σε κτίρια, συστήματα ελέγχου ή εφεδρικές υποδομές— καθορίζει τον τρόπο αποτελεσματικά αυτά οι μηχανισμοί ασφαλείας μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Σε προηγούμενα περιστατικά, συμπεριλαμβανομένου του Πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα Νταΐτσι στην Ιαπωνία, το κλείσιμο λειτούργησε όπως προβλεπόταν. Η κρίση ξεκίνησε μόνο αφού ένα τσουνάμι απενεργοποίησε κρίσιμα συστήματα τις επόμενες ώρες.
VIA: www.wired.com
